Δεν διαθέτει δικό της στρατό, ναυτικό ή αεροπορία. Για την ακρίβεια είναι η μοναδική χώρα του ΝΑΤΟ που δεν διαθέτει μόνιμες ένοπλες δυνάμεις.
Ο λόγος για την χώρα της φωτιάς, του πάγου και των ατελείωτων θαλασσών, την Ισλανδία.
Για την ασφάλειά της, η Ισλανδία, που είναι μια μικρή νησιωτική χώρα στον Βόρειο Ατλαντικό με μόλις 400.000 κατοίκους, βασίζεται εδώ και δεκαετίες στη στρατιωτική συμμαχία και σε μια διμερή συμφωνία άμυνας του 1951 με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καθώς όμως η Ρωσία εμφανίζεται όλο και πιο διεκδικητική στον Βόρειο Ατλαντικό, η Ισλανδία αναγκάζεται να θέσει επί τάπητος το ζήτημα της άμυνάς της- ένα ζήτημα που έχει αποκτήσει επείγοντα χαρακτήρα, καθώς στις 29 Αυγούστου οι Ισλανδοί προσέρχονται στις κάλπες για να αποφασίσουν αν θα ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Οι υποστηρικτές της κίνησης αυτής υποστηρίζουν ότι οι στενότεροι δεσμοί με την Ευρώπη θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα επιπλέον επίπεδο ασφάλειας.
Η άσκηση Northern Viking, η οποία διεξάγεται αυτόν τον μήνα, αποσκοπεί στο να αποδείξει το αντίθετο.
Η άσκηση Northern Viking
Η άσκηση, που διεξάγεται κάθε έξι μήνες υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ, συγκεντρώνει συμμάχους του ΝΑΤΟ για την εξάσκηση στην προστασία κρίσιμων υποδομών και των θαλάσσιων οδών γύρω από την Ισλανδία, ενώ παράλληλα δοκιμάζονται τακτικές ανθυποβρυχιακού πολέμου και αντιμετώπισης ναρκών.
Κηρύσσοντας την έναρξη της άσκησης, ο Στρατηγός Αλέξους Γκ. Γκρίνκεβιτς, Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, κατέστησε απολύτως σαφή την αυξανόμενη απειλή στον Βόρειο Ατλαντικό.
«Σήμερα, ρωσικά και κινεζικά ερευνητικά σκάφη διεξάγουν κοινές περιπολίες, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι δεν βρίσκονται εδώ πάνω για να μετρούν puffins», είπε χαρακτηριστικά.
Η υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας, Πόργκερουρ Κάτριν Γκούναρσντοτιρ, κινήθηκε στο ίδιο πνεύμα. «Η Ρωσία έχει αυξήσει σημαντικά τη στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή και η Κίνα επίσης επιδεικνύει αυξανόμενο στρατηγικό ενδιαφέρον. Το ΝΑΤΟ οφείλει να αποδεχθεί αυτή τη νέα πραγματικότητα», δήλωσε.
Η σημασία της Ισλανδίας
Οι ανησυχίες είναι εύλογες λόγω της θέσης της Ισλανδίας. Η χώρα βρίσκεται στο στρατηγικής σημασίας πέρασμα Γροιλανδίας-Ισλανδίας-Ηνωμένου Βασιλείου, τον θαλάσσιο διάδρομο που συνδέει τον Βόρειο Ατλαντικό και την Αρκτική με τα ύδατα γύρω από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Για τη Ρωσία, η περιοχή αποτελεί δίοδο προς τον Βόρειο Ατλαντικό για τα πλοία του Βόρειου Στόλου της. Για το ΝΑΤΟ, πρόκειται για ένα κρίσιμο πέρασμα, από το οποίο θα διέρχονταν ενισχύσεις και εφόδια σε περίπτωση μεγάλης σύγκρουσης.
Ρωσικά και κινεζικά σκάφη αναπτύσσουν όλο και μεγαλύτερη δραστηριότητα στην περιοχή, ενώ το λιώσιμο των πάγων της Αρκτικής ανοίγει νέες διαδρομές και εντείνει τον ανταγωνισμό για τους πόρους της περιοχής.
Ο θαλάσσιος πυθμένας αποτελεί ένα ακόμη τρωτό σημείο. Τέσσερα διατλαντικά καλώδια συνδέουν την Ισλανδία με την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, αφήνοντας τη χώρα εκτεθειμένη σε είδη συγκαλυμμένων ή υβριδικών επιθέσεων που προκαλούν αυξανόμενη ανησυχία στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Περιπολίες
Η αεροπορική βάση Keflavík λειτουργεί ως ο κύριος διεθνής κόμβος της χώρας καθώς και ως στρατιωτική εγκατάσταση του ΝΑΤΟ.
Στη βάση φιλοξενείται το αεροσκάφος θαλάσσιας αναγνώρισης μεγάλου βεληνεκούς Poseidon P-8A Poseidon, ενώ στη θάλασσα πλέει η καναδική φρεγάτα HMCS Ville de Québec.
Μιλώντας στην Telegraph, ένας Αμερικανός ναύτης εξήγησε πώς τα πληρώματα περιπολούν στον ανοιχτό ωκεανό, εντοπίζοντας πλοία και διασφαλίζοντας την ελευθερία στην κίνηση.
«Κατά κύριο λόγο, μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς μας αφορά το ASW, δηλαδή τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο — την παρακολούθηση υποβρυχίων και την απλή επιτήρηση των κινήσεών τους», ανέφερε.
Το αεροσκάφος είναι εξοπλισμένο με τορπίλες και πυραύλους κατά πλοίων Harpoon, ενώ μπορεί να ρίχνει και να παρακολουθεί ηχοσημαντήρες.
Στη βάση βρίσκεται επίσης μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας τύπου Lightfish —ένα σκάφος του αμερικανικού Ναυτικού μήκους 12 ποδιών, εξοπλισμένο με ηλεκτροοπτικές κάμερες, κάμερες υπερύθρων και ραντάρ— το οποίο έχει τη δυνατότητα να παραμένει στη θάλασσα για διάστημα περίπου έξι μηνών.
Σκοπός του είναι η συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη δραστηριότητα στα ύδατα, μέσω Starlink και της μετάδοσης δεδομένων στο κέντρο ναυτικών επιχειρήσεων.
Ενίσχυση της άμυνας
Ως απάντηση στις αυξανόμενες απειλές, η Ισλανδία υιοθέτησε τον Φεβρουάριο την πρώτη της επίσημη πολιτική άμυνας και εθνικής ασφάλειας, σηματοδοτώντας μια ιστορική στροφή για τη χώρα.
Η πολιτική αναγνωρίζει το μεταβαλλόμενο περιβάλλον ασφαλείας και επιβεβαιώνει εκ νέου τη συμμετοχή της Ισλανδίας στο ΝΑΤΟ και τη διμερή συμφωνία άμυνας ως τους βασικούς πυλώνες της άμυνάς της.
Το ΝΑΤΟ έχει επίσης εντείνει την εστίασή του στην περιοχή μέσω της πρωτοβουλίας «Arctic Sentry», η οποία αποσκοπεί στην ενίσχυση της παρουσίας, της επιτήρησης και της αποτρεπτικής ικανότητας της Συμμαχίας σε ολόκληρη την περιοχή της Αρκτικής.
Το Βέλγιο έχει επίσης αναπτύξει τέσσερα F-16 και 105 άτομα προσωπικού στη βάση Keflavík, στο πλαίσιο της εκ περιτροπής αποστολής του ΝΑΤΟ για την επιτήρηση του εναέριου χώρου της Ισλανδίας.
Τα αεροσκάφη παρέχουν τη δυνατότητα ετοιμότητας και άμεσης αντίδρασης σε 24ωρη βάση και θα εκπαιδευτούν από κοινού με ναυτικές δυνάμεις, ειδικές δυνάμεις και άλλα αεροπορικά μέσα του ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, η Ισλανδία δεν βασίζεται πλέον μόνο στους συμμάχους της. Η αστυνομία και η ακτοφυλακή της χώρας συχνά αναλαμβάνει καθήκοντα που αναλαμβάνουν οι στρατιωτικές δυνάμεις.
Η Ισλανδική Ακτοφυλακή διαθέτει 280 στελέχη και επιχειρεί με δύο σκάφη περιπολίας ανοιχτής θαλάσσης. Διαχειρίζεται επίσης το σύστημα αεράμυνας της Ισλανδίας, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερα συγκροτήματα ραντάρ που είναι εγκατεστημένα σε διάφορα σημεία του νησιού για την επιτήρηση του εναέριου χώρου της χώρας.
«Αυτό που κάνουμε είναι να εξετάσουμε τα αποτελέσματα που παράγουν οι στρατοί, και να προσπαθούμε να το αναπαραγάγουμε χρησιμοποιώντας μέσα πολιτικού χαρακτήρα», όπως είπε ο Γιόνας Γ. Άλανσον, επικεφαλής του γραφείου άμυνας στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, ο οποίος ουσιαστικά ασκεί καθήκοντα υπουργού Άμυνας.
Οι Φύλακες της Ισλανδίας
Στον αντίποδα βρίσκεται η πρόταση ενός μικρού αλλά αναπτυσσόμενου κινήματος, το οποίο ζητά από την Ισλανδία να αποκτήσει τη δική της εθνική αμυντική δύναμη.
Πίσω από τους Φύλακες της Ισλανδίας βρίσκονται οι Άρνορ Σιγκούριονσον και Ντάντι Φρέιρ Όλαφσον, οι οποίοι προτείνουν τη συγκρότηση μόνιμης δύναμης 2.000 ατόμων, με εφεδρεία άλλων 2.000 και δύναμη επιστράτευσης 40.000 ατόμων σε περίοδο πολέμου – ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 10% του πληθυσμού της χώρας.
Με πληροφορίες από Telegraph
