Τις συνθήκες υπό τις διεξήχθη η αποτυχημένη εκτέλεση της Κρίστα Πάικ περιέγραψε ένας από τους 7 μάρτυρες που είχαν το δικαίωμα, βάσει νόμου, να παρίστανται στη φυλακή υψίστης ασφαλείας Ρίβερμπεντ, στο Νάσβιλ, όπου επρόκειτο να χορηγηθεί η θανατηφόρος ένεση.
Ο μάρτυρας είναι ο Γουίλιαμ Πάκετ, δημοσιογράφος του αμερικανικού τηλεοπτικού σταθμού WVLT. Παρακολουθούσε εκτέλεση για πρώτη φορά, χωρίς να έχει λάβει καμία προηγούμενη ενημέρωση για το τι να περιμένει. Δηλώνει ότι παραμένει βαθιά συγκλονισμένος από όσα είδε.
«Ήμουν ένας από τους επτά μάρτυρες από τα μέσα ενημέρωσης που επέλεξε η πολιτεία του Τενεσί για να παρακολουθήσουν αυτή την εκτέλεση. Ο λόγος για τον οποίο βρίσκονται εκεί δημοσιογράφοι είναι να διασφαλίζεται ότι η διαδικασία εξελίσσεται σωστά», είπε στη Daily Mail. «Είναι σαφές ότι κάτι σε αυτή τη διαδικασία δεν πήγε καλά. Ειλικρινά, δεν βρίσκω λόγια».
Με δυσκολία κρατούσε τα δάκρυά του
O ίδιος πρόσθεσε: «Θα σας πω και κάτι ακόμη. Καθώς φεύγαμε, ένα από τα μέλη της σωφρονιστικής υπηρεσίας με δυσκολία κρατούσε τα δάκρυά του».
Τα λόγια του επιβεβαίωσαν άλλοι μάρτυρες και ακτιβιστές κατά της θανατικής ποινής σε όλο τον κόσμο. «Τίποτα από όσα έγιναν σήμερα δεν ήταν φυσιολογικό», δήλωσε έμπειρη δημοσιογράφος που είχε παρακολουθήσει πέντε προηγούμενες εκτελέσεις.
Η Ρόμπιν Μάχερ, εκτελεστική διευθύντρια του Κέντρου Πληροφόρησης για τη Θανατική Ποινή, δήλωσε: «Αυτό το περιστατικό είναι το χειρότερο που έχουμε δει και δεν μοιάζει με κανένα άλλο στη σύγχρονη εποχή».
Ο κ. Πάκετ περίμενε να εκπληρώσει τα καθήκοντά του το πρωί της Τετάρτης. Μία ώρα πριν από την προγραμματισμένη εκτέλεση, χορηγήθηκε αναστολή της τελευταίας στιγμής. Εννέα ατέλειωτες ώρες αργότερα, όπως λέει, οι αρχές αποφάσισαν: «Εντάξει, προχωράμε».
Ήταν 18:41 όταν μπήκε στην αίθουσα παρακολούθησης: έναν χώρο με κουρτίνες μπροστά από ένα γυάλινο παράθυρο και τοίχους τόσο συμπαγείς, ώστε κάθε ήχος αντηχούσε. Οι κουρτίνες άνοιξαν για πρώτη φορά στις 19:27, έπειτα από αναμονή πολύ μεγαλύτερη από τα δέκα λεπτά που, σύμφωνα με τους άλλους μάρτυρες, ήταν το συνηθισμένο.
«Όταν άνοιξαν οι κουρτίνες, η Κρίστα Πάικ ήταν ξαπλωμένη σε φορείο», είπε στην βρετανική εφημεερίδα.
«Μπορούσαμε να δούμε μόνο τη δεξιά πλευρά του σώματός της. Έβλεπα μόνο το δεξί της χέρι, απλωμένο όπως όταν δίνεις αίμα. Ένα σωληνάκι έμπαινε στο δεξί της χέρι.
«Δεν είδαμε τη διαδικασία εισαγωγής της βελόνας στο χέρι της, παρότι αυτό αποτελούσε εξαρχής μέρος των αντιρρήσεών της για τη διαδικασία της ένεσης».
Ο βουδιστής πνευματικός
Ο κ. Πάκετ παρακολούθησε την Πάικ να λέει τα τελευταία της λόγια. Είχε επιλέξει να μη ζητήσει τελευταίο γεύμα και το μόνο αίτημά της ήταν η ομάδα εκτέλεσης να αποτελείται από γυναίκες.
«Θα φύγω από αυτόν τον κόσμο όπως πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου: αγαπώντας. Τώρα είμαι καλά. Είμαι γαλήνια. Είμαι έτοιμη να ελευθερωθώ. Θα γιορτάσω την ελευθερία μου. Αυτή είναι μια καλή μέρα».
Στο πλευρό της βρισκόταν ο Μάικι Νέκελ, ένας βουδιστής πνευματικός σύμβουλος. Μεγάλο μέρος όσων έλεγαν μεταξύ τους δεν ακουγόταν στην αίθουσα παρακολούθησης.
Όσα περιγράφει, όμως, στη συνέχεια ο Πάκετ κάθε άλλο παρά γαλήνια ακούγονται.
Γέλια και δάκρυα
«Στις 19:33 η Πάικ είπε: “Νιώθω ότι η φλέβα στο χέρι μου είναι έτοιμη να σκάσει”. Ένα λεπτό αργότερα είπε: “Σε ένα σημείο ο πόνος σφύζει πολύ έντονα”. Δεν υπήρχε πανικός στη φωνή της. Ήταν σαν να έλεγε: “Α, έχω μια μελανιά”. Κάπως έτσι το είπε. Συνέχιζε να ανοιγοκλείνει τα μάτια, χαμογελούσε και γέλασε μερικές φορές. Είδα ένα δάκρυ να κυλά από το δεξί της μάτι».
Στις 19:37, λέει ο μάρτυρας, η Πάικ πήρε «τέσσερις πολύ βαθιές» ανάσες. Στις 19:41, περιγράφει, έβαλαν μια πέτρα στο στήθος της Πάικ. Μια παράξενη λεπτομέρεια μέσα στη φρίκη. Προφανώς πρόκειται για παράδοση που σηματοδοτεί ότι έχει χορηγηθεί η θανατηφόρα δόση του φαρμάκου
Στις 19:46 οι κουρτίνες έκλεισαν αλλά, εξίσου ξαφνικά, άνοιξαν ξανά τρία λεπτά αργότερα. «Τότε άρχισε να ροχαλίζει», λέει. «Ακουγόταν σαν να βρίσκεται στον βαθύτερο ύπνο που θα μπορούσε να έχει άνθρωπος». Ο πνευματικός σύμβουλος, τον οποίο είχαν οδηγήσει έξω, επέστρεψε συνοδευόμενος από το προσωπικό, ενώ η πέτρα είχε αφαιρεθεί.
Ακολουθούν μερικές σκληρές περιγραφές, που δεν αναδημοσιεύοντα έως ότου, στις 20:53, μία ώρα και 26 λεπτά αφότου είχαν ανοίξει οι κουρτίνες, ζητήθηκε από τους μάρτυρες να αποχωρήσουν και διακόπηκε η σύνδεση του μικροφώνου.
Ο Πάκετ περιγράφει: «Μπορούσαμε να ακούμε αμυδρά το ροχαλητό μέχρι τη στιγμή που το προσωπικό της σωφρονιστικής υπηρεσίας μάς συνόδευσε έξω».
