Ελάχιστη σημασία τής έδωσαν οι περισσότεροι, υποκύπτοντας ίσως στον διαδικτυακό μιθριδατισμό που προκαλούν οι καταιγιστικές αναρτήσεις του Αμερικανού Προέδρου. Και όμως:

Η ελαφρά προαναγγελία της Παρασκευής εξελίχθηκε σε ένα δύσπεπτο deal με τον Πούτιν για προμήθεια ρωσικού ντίζελ, εξόκειλε σε (μία ακόμη) βαρύτατη ρήξη με τον Ζελένσκι και εν τέλει κατέληξε σε μια  εκεχειρία η οποία ανακοινώθηκε αιφνιδίως και μονομερώς, εισέπραξε το «ναι» του Ζελένσκι παρά την άγνοια που ομολόγησε, τελεί εν αναμονή της απόκρισης της Μόσχας και -κατά πληροφορίες- ήδη κλονίζεται.

Αυτό ήταν, εν ολίγοις, ένα ακόμη στριφνό και δύσκολο, σχεδόν δυστοπικό, 48ωρο, στο οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ υπέβαλε την παγκόσμια κοινότητα.

Όλοι καταλαβαίνουν πλέον ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος αγωνιά να παρουσιάσει μία κάποια «νίκη» στο εσωτερικό ακροατήριο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, οι οποίες προμηνύονται, βάσει των δημοσκοπήσεων, μάλλον τραυματικές για τη δεύτερη θητεία του πόσω μάλλον όταν πυκνώνουν οι ενδείξεις για διακομματικό αντάρτικο στη συμφωνία με τον Πούτιν.

Σε κάθε περίπτωση, στον πυρήνα του νέου επεισοδίου της διακυβέρνησης Τραμπ, βρέθηκε το εξής επιχείρημα: Η Ουκρανία φταίει για την αύξηση των τιμών του ντίζελ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ το είπε ευθέως, ζητώντας μάλιστα και την απομάκρυνση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι με το επιχείρημα ότι δεν κατάφερε να επιτύχει μια ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσια.

Πόσο φταίει η Ουκρανία;

Πόσο πραγματικά φταίνε όμως οι επιθέσεις της Ουκρανίας σε ρωσικά διυλιστήρια για τις αμερικανικές ελλείψεις σε ντιζελ;

Η Ουκρανία έχει πράγματι εντείνει τις επιθέσεις της με στόχους ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις τους τελευταίους 18 μήνες, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (ΙΕΑ).

Το διάγραμμα (αριστερά) αποκαλύπτει μια κατακόρυφη αύξηση των ουκρανικών επιθέσεων, οι οποίες αποσκοπούν, κατ;a τη λογική του Κιέβου, να περιορίσουν μία κύρια πηγή εσόδων της Μόσχας και να καθηλώσουν τα επίπεδα διαθεσιμότητας καυσίμων για τα στρατεύματά της.

Ετσι, τους πρώτους οκτώ μήνες του 2026, τα ρωσικά διυλιστήρια δέχονταν χτυπήματα (κατά μέσο όρο) μία φορά κάθε τρεις ημέρες.

Η συχνότητα αυτή πλήττει, όντως, μια κρίσιμη «πηγή» παγκόσμιας προσφοράς, καθώς η Ρωσία είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός προϊόντων διύλισης πετρελαίου (σε αυτά ανήκει και το ντίζελ) στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό, η απόδοση των ρωσικών διυλιστηρίων, μειώθηκε τιον Ιούνιο στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 20 και πλέον ετών τον Ιούνιο.

Συνολικά, η παραγωγή ντίζελ εκτιμάται ότι έχει μειωθεί κατά σχεδόν 30% σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2025, γεγονός που ωθεί τις ρωσικές αρχές να περιορίζουν τις εξαγωγές καυσίμων προκειμένου να ικανοποιούν την εγχώρια ζήτηση.

Ωστόσο, η τεράστια αύξηση που καταγράφεται πρόσφατα στις τιμές του ντίζελ στις ΗΠΑ, φαίνεται να συμπίπτει κυρίως με την έναρξη των αμερικανικών επιθέσεων κατά του Ιράν, οι οποίες ώθησαν την Τεχεράνη να αποκλείσει το Στενό του Ορμούζ για εξαγωγές πετρελαίου.

Και όχι (τόσο) με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Πηγή: Ναυτεμπορική, Γιάννης Δοδόπουλος • [email protected]