Κώστας Μαυρίδης*
Στο πλαίσιο Προγράμματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επισκέπτομαι διάφορα Λύκεια της Κύπρου, διαπιστώνοντας κάτι ελπιδοφόρο. Μεγάλη μερίδα των μαθητών/τριών διαφωνεί με την κυπριακή νομοθεσία που παραχώρησε ψήφο στα 17. Ουσιαστικά, οι έφηβοι απορρίπτουν την άκριτη ευρωλαγνεία και υιοθετούν τη θέση της επιστήμης για νοητική ενηλικίωση στα 18. Άλλωστε, στην ΕΕ επικρατεί το ανάποδο από εκείνο που προβάλλουν οι εγχώριοι ευρωλάγνοι, οι οποίοι με τη μαϊμουδίστικη συμπεριφορά τους εκφυλίζουν τον γνήσιο ευρωπαϊσμό ως πολιτισμό αξιών. Συγκεκριμένα, από τα 27 κράτη-μέλη στην ΕΕ, μόνο σε δύο (Αυστρία και Ελλάδα) ισχύει η ψήφος στα 17 σε βουλευτικές εκλογές, ενώ στη Μάλτα ισχύει μόνο στις ευρωεκλογές. Σε άλλο κράτος-μέλος, κατόπιν δημοψηφίσματος, απορρίφθηκε συντριπτικά.
Στην Κύπρο, οι απόψεις υπέρ της ψήφου στα 17 επικεντρώνονται στο ότι θα συμβάλει στην αύξηση της συμμετοχής των νέων με εμπλουτισμό της πολιτικής με νεανικά θέματα. Αυτή η προσέγγιση καταδεικνύει έμμεσα την αποτυχία ενός συστήματος, που υποβαθμίζει την καλλιέργεια του ενεργού και ώριμου πολίτη, ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο της δημοκρατίας. Μάλιστα, κάποια κόμματα, είτε φοβούμενα το πολιτικό κόστος είτε προσβλέποντας σε κομματικό «κέρδος», σιώπησαν και απέρριψαν τη διενέργεια έστω δημοψηφίσματος.
Το ελπιδοφόρο είναι ότι οι μαθητές επιδεικνύουν σεβασμό στη θέση της επιστήμης για τη νοητική ωρίμανση, σύμφωνα με την οποία οι έφηβοι «βρίσκονται ακόμη στη νευρολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου τους», ενώ το στάδιο ενηλικίωσης ξεκινά επαρκώς στα 18. Φυσικά, υπάρχουν ώριμοι κάτω των 18 και ανώριμοι πάνω των 18, αλλά η επιστήμη θέτει τον κανόνα στα 18 και πάνω. Όχι κάτω από 18! Συνεπώς, η σύνδεση του ορίου νοητικής ωρίμανσης με το δικαίωμα ψήφου είναι αυτονόητη.
Ειδικά για την Κύπρο, υπάρχει ακόμη ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της θέσης της επιστήμης: η ορθή πολιτικοποίηση των νέων μέσω της αγωγής δηλητηριάζεται από την κομματικοποίηση, φαινόμενο που αποτελεί μια κυπριακή κακοδαιμονία, η οποία έχει διεισδύσει από την εκπαίδευση μέχρι το ποδόσφαιρο. Και ενώ τα τελευταία χρόνια οι μαθητές διεκδικούσαν θέσεις στα μαθητικά συμβούλια κινούμενοι έξω από τα κόμματα, η ψήφος στα 17 επαναφέρει την κομματικοποίηση μέσω της υποταγής, αντί της πολιτικοποίησης μέσω της αγωγής. Εφόσον κύριος σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η αγωγή των εφήβων για να καταστούν άξιοι πολίτες, το δικαίωμα ψήφου σε 17χρονους/νες, που βρίσκονται στο πρώιμο και μεταβατικό στάδιο πριν την ενηλικίωση, είναι σφάλμα. Ο νόμος της επιστήμης, που προϋποθέτει ολοκλήρωση του σταδίου της εφηβείας και μετά παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στον πολίτη για τις δικές του ώριμες επιλογές, είναι το ορθό.
Παράλληλο δείγμα εγχώριας παραδοξότητας είναι η έκθεση των παιδιών στην τοξικότητα και επικινδυνότητα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ). Ως Ευρωκοινοβούλιο ζητάμε οριζόντια απαγόρευση της χρήσης τους για νέους κάτω των 16 χρονών, αλλά στην Κύπρο συνεχίζει η ανεξέλεγκτη εργαλειοποίηση των ΜΚΔ για εγκλωβισμό μαθητών ως μελλοντικών θυμάτων-ψηφοφόρων.
Ο Αριστοτέλης θεωρεί ως υποχρέωση της πολιτείας την αγωγή των νέων μέσω της παιδείας, ώστε να καταστούν άξιοι πολίτες. Με την ψήφο στα 17, η πολιτεία ωθεί ανέτοιμους έφηβους στην κομματικοποίηση. Όμως, άλλο πολιτικοποίηση κι άλλο κομματικοποίηση. Όπως, άλλο ευρωπαϊσμός κι άλλο ευρωλαγνεία. Κάποιοι γύρω μας δεν κατανοούν καν τη διαφορά.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
