Κώστας Μαυρίδης*
Διευκρινίζουμε εξαρχής ότι διαφορετικότητα και «πολυπολιτισμιτικότητα» (multiculturalism) στην ΕΕ δεν ταυτίζονται. Στην Ευρώπη, διαφορετικά έθνη, φύλα, λαοί και άλλες κοινωνικές ομάδες, με διαφορετική ιστορική αφετηρία, έχουμε διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο στη γλώσσα, θρησκεία, ήθη και άλλα. Δεδομένης αυτής της διαφορετικότητας, επιλέγουμε ελεύθερα τη συνύπαρξη, επειδή υπάρχει ο συνεκτικός υποχρεωτικός πυρήνας αξιών του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Υποχρεωτικός πυρήνας αξιών στην ΕΕ και για αυτό η ενότητα στη διαφορετικότητα! Πρόκειται για αξίες, όχι αφηρημένες ή υποκειμενικές, αλλά συγκεκριμένες, κάποιες εκ των οποίων συλλογικές (π.χ. δημοκρατία, ελευθερία, επικράτηση του νόμου για όλους κ.ά.) και κάποιες ατομικές (δικαιώματα κι ελευθερίες), που καταγράφονται μια προς μία στον δεσμευτικό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, ο οποίος ισχύει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για όλους τους πολίτες σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, χωρίς εξαιρέσεις.
Ωστόσο, η επικρατούσα «πολυπολιτισμιτικότητα» ως ιδεολογική αντίληψη στην ΕΕ δεν είναι ο αλληλοσεβασμός στην προαναφερθείσα διαφορετικότητα, αλλά η αντίληψη ότι δεν υπάρχει πολιτισμός ηθικά ή κοινωνικά ανώτερος άλλου. Βάσει αυτής της ισοπεδωτικής εξίσωσης, «πολυπολιτισμιτικότητα» σημαίνει αποδοχή οποιουδήποτε εισαγόμενου πολιτισμού με τις δικές του ξεχωριστές αξίες, άλλες από τις αξίες της ΕΕ. Πρόσφατη μελέτη του γνωστού Πανεπιστημίου Yale στις ΗΠΑ επιβεβαίωσε πόσο ριζωμένη είναι αυτή η δογματική και στρεβλωτική «πολυπολιτισμικότητα» στο ακαδημαϊκό προσωπικό κοινωνικών σπουδών, ώστε πολλοί επηρεαζόμενοι να επιλέγουν τη σιωπή, για να έχουν επαγγελματική αποκατάσταση και ανέλιξη, ενώ οι φοιτητές «προσαρμόζονται», για να καταφέρουν να αποφοιτήσουν.
Η συζήτηση για την «πολυπολιτισμιτικότητα» δεν είναι θεωρητικό θέμα αλλά κορυφαίο πολιτικό ζήτημα, που αφορά τις σύγχρονες κι ανοικτές κοινωνίες μας στην Ευρώπη. Από πολιτικής άποψης, η «πολυπολιτισμικότητα» που θεωρεί όλους τους πολιτισμούς ισότιμους, επειδή δεν υπάρχει ηθικά σωστός ή λάθος πολιτισμός, οδηγεί στη διάσπαση της κοινωνίας και μελλοντικά στη σύγκρουση. Μάλιστα, μια τέτοια στρεβλωμένη «πολυπολιτισμιτικότητα» ανατρέπει τις δεσμευτικές αξίες του πολιτισμού μας. Για παράδειγμα, οι φανατικοί της «πολυπολιτισμιτικότητας» θεωρούν ότι η ΠΑΡΑΝΟΜΗ μετανάστευση είναι κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα που δεν πρέπει να υπόκειται σε νομοθετικούς περιορισμούς κι έτσι «επενδύουν» σε μελλοντικούς ψηφοφόρους. Επιπλέον, ενώ η αξιοπρέπεια και η ισότιμη θέση της γυναίκας αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αξίες στον πολιτισμό μας, χωρίς αποκλίσεις, εντούτοις η ισλαμική μαντίλα, που αποτελεί μηχανισμό υποταγής και υποβιβασμού της γυναίκας, επιτρέπεται ακόμη και σε ανήλικα κορίτσια στην ΕΕ. Τέτοια φαινόμενα, όσο κι αν φαίνονται αθώα, αντί για κοινωνική σύγκλιση και συνοχή, οδηγούν στην κοινωνική διάσπαση και σύγκρουση.
Η ΕΕ έχει τις αδιαπραγμάτευτες αξίες της, οι οποίες αποτελούν τις κοινές αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που όλα τα κράτη-μέλη έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν για όλους τους πολίτες της ΕΕ. Αυτός ο δεσμευτικός πυρήνας αξιών είναι το θεμέλιο του κοινού μας πολιτισμού, που δημιουργεί τη συνοχή στις κοινωνίες μας, όπως επιβάλλει ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, που αποτελεί κορυφαίο νόμο στην ΕΕ χωρίς εξαιρέσεις. Κι επειδή ο Χάρτης αποτελεί τον υπέρτατο νόμο της ΕΕ και δεν επιτρέπει την αλλοίωση αυτών των αξιών, γι’ αυτό και δεν υπάρχει δημόσια ομολογία όσων προωθούν την υπονόμευση των αξιών μας, αφού, εκτός από ανηθικότητα, είναι και παρανομία.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
