Κώστας Μαυρίδης*
Τις προάλλες, το Κοινοβούλιο στη διαιρεμένη Λιβύη ενέκρινε το λεγόμενο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» για οριοθέτηση ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο εκκρεμούσε από το 2019, όταν προέκυψε για πρώτη φορά. Τότε, το 2019, με πρωτοστάτη την Ελλάδα, ακολούθησαν έντονες αντιδράσεις από διάφορες χώρες της περιοχής, την ΕΕ, τις ΗΠΑ κι άλλους, καταδικάζοντας το «μνημόνιο» ως παράνομο και άκυρο. Έκτοτε όμως, η Αθήνα έκανε μια ευφάνταστη κωλοτούμπα, υιοθετώντας την πολιτική του κατευνασμού. Η πολιτική του κατευνασμού έμεινε στην Ιστορία ως η παραχώρηση εδαφικών ή άλλων διεκδικήσεων (κυριαρχικών δικαιωμάτων) προς ένα επεκτατικό καθεστώς, για εξασφάλιση πρόσκαιρης ειρήνης («ήρεμων νερών»), που αναπόφευκτα τροφοδοτεί τον επιδρομέα ο οποίος επέρχεται δριμύτερος. Έτσι, χωρίς ίχνος διορατικότητας, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών με απανωτές δηλώσεις του, ακόμη και πρόσφατα- τον περασμένο Αύγουστο- δήλωνε με αυτοπεποίθηση ότι η πολιτική του «διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε έγκριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου» κ.ά. Για χρόνια τεκμηριώνω ότι με τέτοιες «ευφάνταστες» θεωρίες, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Σήμερα, η επικύρωση του παράνομου μνημονίου δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το βατερλό μιας προδιαγραμμένης πορείας, παράγωγο της χρόνιας πολιτικής του κατευνασμού.
Στην πολιτική κρινόμαστε για την διορατικότητα και την αποτελεσματικότητά μας στις εκάστοτε συνθήκες. Η στάση της Αθήνας δεν είναι μόνο αποτυχημένη, αλλά στερείται ορθολογικής βάσης, ώστε να προκύπτουν εικασίες για ανομολόγητα «βαρίδια» για τους εμπλεκόμενους. Για όσους υποστηρίζουν ότι αυτά τα είχαμε εδώ και δεκαετίες με την Τουρκία, το θέτουμε ευθέως. Παραβιάσεις στον αέρα και τη θάλασσα υπήρχαν για δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε έναν ακήρυχτο «πόλεμο» από την Τουρκία με θεσμική επέλαση στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο εναντίον Ελλάδας-Κύπρου, μέσα από το «Τουρκολυβικό Μνημόνιο» (2019), που φτάνει στην πρόσφατη νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση» (2026). Απέναντι στην τουρκική επέλαση, η Αθήνα επιλέγει τον «διμερή διάλογο» και την πολιτική των «δώρων» μέσω της ΕΕ στο πλαίσιο της πολιτικής του κατευνασμού.
Ακόμη και τώρα, η Αθήνα μπορεί να αποδείξει ότι «έπαθε κι έμαθε», ασκώντας στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ. Ένα μόνο από τα πιο κάτω, τα οποία χρόνια προτείνουμε, αρκεί και τώρα για να ακυρώσει νομικά τις τουρκικές παρανομίες:
α) Μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ εφόσον η Ελλάδα έχει τέτοιο δικαίωμα
β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως εκλιπαρούσε από το 2003 ο αείμνηστος Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος.
γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.
Ειδικά το Ευρωπαϊκό Έργο πόντισης καλωδίου σύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας αποτελεί άλλη μια ευνοϊκή συγκυρία, δεδομένου ότι η προβλεπόμενη NAFTEX αποτελεί επίσημη ενημέρωση προς τα ενδιαφερόμενα μέρη. Ωστόσο, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έκανε δικές του «διευθετήσεις» για άλλη «γραπτή ενημέρωση» ειδικά προς την Τουρκία που θα αποτελεί την κερκόπορτα για την τουρκική συγκυριαρχία στο Αιγαίο! Με τέτοια στάση, τα χειρότερα έπονται, ενόσω οι σκεπτόμενοι πολίτες τα ανέχονται κι άλλοτε τα δικαιολογούν.
Καταληκτικά, εν μέσω ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια, με πολιτική κι αμυντική ισχύ και ευρωπαϊκή και διεθνή νομική προστασία, η Αθήνα ακολουθεί τον καταστροφικό κατευνασμό με υποχωρήσεις και «δώρα» προς το επεκτατικό τουρκικό καθεστώς, τη στιγμή που πρωτοστατούσε για κυρώσεις στη Ρωσία!
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
