Κώστας Μαυρίδης*
Καθώς τα χρόνια γίνονται δεκαετίες, ένα καθοριστικό ερώτημα παραμένει. Πώς πιέζεται η Τουρκία να συμβιβαστεί στην Κύπρο και γενικότερα, πώς αντιμετωπίζουμε ως Ελληνισμός τον τουρκικό επεκτατισμό;
Περιοριζόμαστε στις τελευταίες δεκαετίες, με μια οδυνηρή διαπίστωση ως αφετηρία. Μετά την προδοσία της Χούντας η οποία συμφώνησε με τους Τούρκους το 1974, να ανατραπεί ο Πρόεδρος Μακάριος για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή και να επιτύχει η αποβίβαση του Αττίλα στην Κερύνεια, ξεκίνησε κι η αναβάθμιση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων στο Αιγαίο. Κι όσοι στην Αθήνα νόμιζαν ότι εγκαταλείποντας την Κύπρο θα χορτάσει το τουρκικό θηρίο, έπεσαν έξω. Η Τουρκία ακολούθησε έκτοτε μια σταδιακή αναβάθμιση παράνομων διεκδικήσεων εις βάρος του Ελληνισμού, προβάλλοντας συνεχώς την απειλή πολέμου. Στην Αθήνα, παρά τις εξαιρέσεις, επικράτησε η πολιτική κατευνασμού. Οι σποραδικές δηλώσεις των Τούρκων, έγιναν σταδιακά παραβιάσεις σε αέρα, θάλασσα και στεριά, με πάγιο λεκτικό για «γκρίζες ζώνες». Άλλωστε, ο τουρκικός επεκτατισμός επιλέγει επιτήδεια λέξεις που η τουρκική προπαγάνδα προβάλλει οργανωμένα κι επίμονα, όπως το νεο-οθωμανικό επεκτατικό σχέδιο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας», που χωρίς προβληματισμό, χρησιμοποιείται ως όρος από εγχώρια ΜΜΕ, πολιτικούς, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς στην Ελλάδα και Κύπρο. Παραμένουμε οι μόνοι που αναφερόμαστε στο νεο-οθωμανικό σχέδιο ως «Γαλάζια Φαντασίωση», γιατί η γαλάζια πατρίδα είναι η δική μας πατρίδα για χιλιάδες χρόνια.
Σήμερα που η Τουρκία προτάσσει την «Γαλάζια Φαντασίωση» για το μισό Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο, στην Αθήνα επικρατεί ο ίδιος εμμονικός κατευνασμός. Όταν η Τουρκία σπαρασσόταν από τον κουρδικό αγώνα, όταν βρισκόταν σε γεωπολιτική απομόνωση στην ΕΕ, οι «δικοί» μας φωστήρες, είχαν πάντα ένα μόνιμο επιχείρημα: «Αποφεύγουμε τον πόλεμο, με το διάλογο». Έναν πόλεμο που έφτιαξαν στα μυαλά τους, αφού η Τουρκία δεν θα δίσταζε ούτε λεπτό να επιτεθεί αν είχε συντριπτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα. Τις προάλλες, το Ισραήλ βομβάρδισε στρατιωτική βάση στη Συρία, 60 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, παραδίπλα στην τουρκική αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ και η τουρκική αντίδραση περιορίστηκε σε … ανακοινώσεις διαμαρτυρίες. Συνεπώς, δεν είναι οι διαπραγματεύσεις του κ. Γεραπετρίτη, αλλά η αποφασιστικότητα κι η ετοιμότητα των εθνικών ενόπλων δυνάμεων και της ελληνικής κοινωνίας, που αποτρέπουν την τουρκική επέλαση. Κι οι εγχώριοι φωστήρες βαφτίζουν την στάση που μας έφερε την τουρκική απαίτηση για «δύο κράτη» στην Κύπρο, για το μισό Αιγαίο και άλλα, ως επίτευγμα αφού έχουμε … «ήρεμα νερά». Άλλωστε, μετά το 2019-20, καθώς η Τουρκία βρισκόταν ενώπιον μιας πρωτοφανούς καταδίκης της από την διεθνή κοινότητα και από την ΕΕ, με ορατό πλέον την επιβολή κυρώσεων, είναι η Αθήνα που επέλεξε την πολιτική της κωλοτούμπας, με κυρώσεις στην Ρωσία αλλά με θετική ατζέντα και δώρα στην Τουρκία!.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα του Ελληνισμού είναι η διεθνής νομιμότητα απέναντι στην τουρκική παρανομία με κάθετη ενδυνάμωση της ισχύος μας. Αυτή η διεθνής νομιμότητα και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο επιτρέπουν πολλές ενέργειες απέναντι στις τουρκικές παρανομίες π.χ. κυρώσεις, μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ κ.ά. Μια μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ από την Ελλάδα, είτε οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου, θα δημιουργούσε μια νέα διεθνή έννομη πραγματικότητα στην Ανατ. Μεσόγειο, που η ΕΕ θα σεβόταν και η Τουρκία θα ήταν ο παράνομος.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
