Οι εκπομπές CO₂ χουν οικονομικό κόστος όχι μόνο κατά την παραγωγή τους, αλλά και με την πάροδο των ετών σύμφωνα με νέα μελέτη που σημειώνει ότι αυτό το μελλοντικό κόστος θα μπορούσε να είναι τουλάχιστον δέκα φορές μεγαλύτερο από αυτό που έχει ήδη προκύψει.
Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Nature και διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Stanford των ΗΠΑ εκτιμά ότι ένας τόνος CO₂ που εκλύθηκε το 1990 προκάλεσε σωρευτική παγκόσμια ζημιά ύψους 180 δολαρίων έως το 2020, αλλά θα προκαλέσει επιπλέον ζημιά 1.840 δολαρίων έως το 2100.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ισπανικού πρακτορείου Efe, οι εκτιμώμενες απώλειες και ζημιές που προκύπτουν από τις εκπομπές CO₂ μπορούν να υπολογιστούν από τρία στοιχεία: ιστορικές ζημιές που έχουν ήδη συμβεί, ζημιές που αναμένεται να προκύψουν ως αποτέλεσμα αυτών των προηγούμενων εκπομπών και μελλοντικές ζημιές που αναμένεται να προκύψουν ως αποτέλεσμα τρεχουσών ή μελλοντικών εκπομπών.
Εκτιμάται ότι οι εκπομπές των ΗΠΑ από το 1990 έχουν προκαλέσει ζημιές 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ινδία και 330 δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Βραζιλία.
Επιπλέον, σχεδόν 3 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το ένα τρίτο της ζημίας που προκλήθηκε από τις εκπομπές των ΗΠΑ, έπεσε στην ίδια χώρα και 1,4 τρισεκατομμύρια δολάρια στην Ευρώπη.
Παγκόσμιες ζημιές από τις ευρωπαϊκές εκπομπές
Στην περίπτωση των εκπομπών από ευρωπαϊκές χώρες, η έρευνα εκτιμά ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έχουν προκαλέσει ζημιές άνω των έξι τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως.
Ένας άλλος υπολογισμός σε μεγαλύτερη κλίμακα, και επομένως ίσως πιο κατανοητός, είναι ότι μια μόνο πτήση μεγάλων αποστάσεων ετησίως κατά την τελευταία δεκαετία θα δημιουργήσει περίπου 25.000 δολάρια σε μελλοντικές ζημιές έως το 2100.
«Όσο ένας τόνος εκπεμπόμενου διοξειδίου του άνθρακα παραμένει εκεί πάνω, προκαλεί υπερθέρμανση, και αυτή η υπερθέρμανση προκαλεί ζημιά», δήλωσε ο Μάρσαλ Μπερκ, του Πανεπιστημίου Stanford.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι εάν ένας τόνος διοξειδίου του άνθρακα παραμείνει στην ατμόσφαιρα για 25 χρόνια πριν απομακρυνθεί, η μισή από τη ζημιά που προβλέπεται από αυτόν τον τόνο θα έχει ήδη προκληθεί.
Οι εκτιμήσεις υπολογίζουν το κόστος των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής που οι χώρες δεν μπορούν να αποτρέψουν μειώνοντας τις εκπομπές ή αποφεύγοντας μέσω της προσαρμογής.
«Συνήθως σκεφτόμαστε την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με δύο τρόπους: με τον μετριασμό της — δηλαδή, με την επιβράδυνσή της και τη διακοπή της — ή με την προσαρμογή στις επιπτώσεις της», είπε ο Μπερκ.
Εξήγησε ότι η αντιμετώπιση της ζημιάς που συμβαίνει όταν ο μετριασμός και η προσαρμογή δεν επαρκούν είναι το τρίτο σκέλος για το οποίο κανείς δεν μιλά.
Οι ερευνητές αντιμετωπίζουν τα αέρια του θερμοκηπίου ουσιαστικά όπως η βιομηχανία διαχείρισης οικιακών απορριμμάτων. Είναι παράνομο να πετάμε σκουπίδια όπου θέλουμε επειδή κοστίζουν χρήματα στους άλλους, οπότε συνήθως πληρώνουμε κάποιον για να τα πάρει.
«Η κληρονομιά μας στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου είναι παρόμοια, εκτός από το ότι δεν έχουμε πληρώσει ποτέ τον λογαριασμό και συνεχίζει να συσσωρεύει τόκους», σύμφωνα με τονΣόλομον Χσιάνγκ , ένα από τους συγγραφείς της μελέτης.
Οι ζημιές δεν συνεπάγονται αυτόματα χρέη
Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι οι υπολογισμένες ζημιές δεν υποδεικνύουν απαραίτητα τι «οφείλουν» αυτοί που εκπέμπουν CO2 στις πληγείσες περιοχές, καθώς η αποζημίωση είναι ένα ηθικό και νομικό ζήτημα.
Ωστόσο, ο ορισμός των απωλειών και των ζημιών που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να βοηθήσει στην καθοδήγηση των προσπαθειών για τον περιορισμό των μελλοντικών ζημιών, συμπεριλαμβανομένων πρωτοβουλιών για την απόδοση ευθυνών στους εκπομπούς για τις ζημιές που προκαλούνται από τις εκπομπές τους, αναφέρει το περιοδικό Nature.
Μια δεύτερη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ίδιο περιοδικό και με επικεφαλής το Γερμανικό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας Helmholtz (UFZ) προειδοποιεί ότι ακραία καιρικά φαινόμενα θα μπορούσαν να συμβούν σε παγκόσμια κλίμακα ακόμη και με αύξηση της θερμοκρασίας κατά δύο βαθμούς Κελσίου.
Μέχρι τώρα, τα χειρότερα ακραία παγκόσμια κλιματικά αποτελέσματα περιγράφονταν συνήθως χρησιμοποιώντας τα μέσα αποτελέσματα πολλών κλιματικών μοντέλων με υψηλά επίπεδα υπερθέρμανσης του πλανήτη (τρεις έως τέσσερις βαθμούς).
Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση δεν λαμβάνει υπόψη ότι, ακόμη και με μέτρια επίπεδα υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι μεμονωμένες κλιματικές προβλέψεις για ορισμένες περιοχές μπορεί να είναι πολύ σοβαρές, δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας του άρθρου, Εμανουέλ Μπεβάκουα.
Η ομάδα προσδιόρισε τις προβλέψεις μοντέλων που δείχνουν τα πιο ακραία (χειρότερη περίπτωση) και τα λιγότερο ακραία (καλύτερη περίπτωση) αποτελέσματα.
