Eπιστημονική μελέτη του Πανεπιστημίου της Σεβίλλης, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Μπάρι καταδεικνύει ότι οι παρεμβάσεις σε δρόμους, στέγες, πεζοδρόμια ή κήπους επιτρέπουν την παράταση της θερμικής άνεσης στο εσωτερικό των κατοικιών για περισσότερες από τρεις ώρες χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε σε κλιματισμό το καλοκαίρι.
Αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από δύο έρευνες σχετικά με την προσομοίωση του αστικού μικροκλίματος και τη σχέση του με τη θερμική συμπεριφορά των κατοικιών, που εφαρμόστηκε ειδικά στη γειτονιά El Tiro de Línea της Σεβίλλης.
Όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ του ισπανικού πρακτορείου Efe, η μελέτη αναπτύσσει μια μεθοδολογία που συνδέει τις αστικές και τις οικιακές κλίμακες, επιτρέποντάς μας να εκτιμήσουμε πώς αυτή η αστική αποκατάσταση τροποποιεί τον εξωτερικό αέρα και να ποσοτικοποιήσουμε πώς αυτή η αλλαγή επηρεάζει τις εσωτερικές συνθήκες των κατοικιών.
Σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση της γειτονιάς έχει μοντελοποιηθεί και προσομοιωθεί και συγκρίθηκε με ένα ρεαλιστικό και εφικτό σενάριο αστικής βελτίωσης.
Αυτό περιλαμβάνει στέγες υψηλής ανακλαστικότητας, ελαφρύτερα αστικά οδοστρώματα, μεγαλύτερο ποσοστό διαπερατού οδοστρώματος και αύξηση της κάλυψης δέντρων, μέτρα γνωστά ως «παθητικές στρατηγικές μετριασμού», τα οποία δεν απαιτούν κατανάλωση ενέργειας για τη μείωση της υπερθέρμανσης.
Το αποτέλεσμα είναι 14% περισσότερες ώρες άνεσης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, χωρίς ανακαινίσεις εντός του κτιρίου, γεγονός που οδηγεί επίσης σε χαμηλότερο κόστος στον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος.
Το κύριο συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η προσαρμογή των γειτονιών σε ακραίες θερμοκρασίες απαιτεί προσοχή τόσο στα κτίρια όσο και στον δημόσιο χώρο που τις περιβάλλει.
Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένου του ολοένα και πιο επείγοντος κλιματικού σεναρίου, για το οποίο, σύμφωνα με μία από τις μελέτες, οι πολυάριθμες γειτονιές στην Ισπανία και σε μεγάλο μέρος της νότιας Ευρώπης, που χτίστηκαν κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, δεν είναι προετοιμασμένες.
Οι περισσότερες είναι απαρχαιωμένες όσον αφορά την ενεργειακή απόδοση και τη θερμική άνεση, προσφέροντας μικρή προστασία από τις ακραίες θερμοκρασίες.
Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά για γειτονιές κοινωνικής προέλευσης, όπου εξακολουθούν να ζουν σήμερα ευάλωτοι πληθυσμοί, οι οποίοι δεν διαθέτουν συνεχή κλιματισμό ή περιορίζουν τη χρήση του λόγω του κόστους του ηλεκτρικού ρεύματος.
Μείωση του θερμικού στρες
Η βελτίωση της ποιότητας του αέρα και της σκιάς στο αστικό περιβάλλον μπορεί να μειώσει το θερμικό στρες στο εσωτερικό των κατοικιών και να μειώσει την ανάγκη για κλιματισμό, καθώς ο αέρας από τη γειτονιά είναι αυτός που αερίζει και δροσίζει τα σπίτια για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας.
Η περίπτωση που αναλύθηκε περιλαμβάνει μια αντιπροσωπευτική κατοικία που βρίσκεται στο κέντρο της γειτονιάς, στον δεύτερο όροφο ενός κτιρίου του 1942, χωρίς θερμομόνωση και με εγκάρσιο αερισμό.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της προσομοίωσης, η αστική παρέμβαση του «παθητικού μετριασμού» κατέστησε δυνατή τη μείωση της θερμοκρασίας του εξωτερικού αέρα έως και 2 βαθμούς και η μέση εσωτερική θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μειώθηκε κατά περισσότερο από έναν βαθμό.
Η έρευνα υπογραμμίζει επίσης ότι δεν παράγουν όλες οι λύσεις τα ίδια αποτελέσματα ή δεν ανταποκρίνονται στους ίδιους στόχους.
Τα οδοστρώματα υψηλής ανακλαστικότητας μπορούν να μειώσουν τη θερμοκρασία του αέρα απορροφώντας λιγότερη ακτινοβολία, αλλά ταυτόχρονα, μπορούν να αυξήσουν την έκθεση στην ανακλώμενη ακτινοβολία εάν δεν σκιάζονται.
Τα δέντρα, από την άλλη πλευρά, βοηθούν στην προστασία των πεζών από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία.
Προηγούμενη έρευνα είχε ήδη δείξει ότι μια παθητική παρέμβαση θα μπορούσε να βελτιώσει την αντιληπτή θερμοκρασία του εξωτερικού χώρου έως και οκτώ βαθμούς και να μειώσει τη θερμοκρασία του αέρα έως και δύο βαθμούς κατά τις πιο ζεστές ώρες.
