Μια μυστηριώδης τρύπα στην επιφάνεια της Σελήνης μπορεί να οδηγεί σε έναν τεράστιο υπόγειο κόσμο.
Η NASA επέλεξε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για να μελετήσει ένα άνοιγμα στην επιφάνεια της Σελήνης γνωστό ως Marius Hills Pit και να διαπιστώσει εάν οδηγεί σε μια υπόγεια σπηλιά που θα μπορούσε να προστατεύσει μελλοντικούς αστροναύτες από την ακτινοβολία και τις ακραίες θερμοκρασίες.
Το πρόγραμμα, που ονομάζεται Geophysical Instruments for Marius Lunar Pit Investigation (GIMLI), θα συνδυάσει ραντάρ διείσδυσης εδάφους, σεισμικούς αισθητήρες και μια συσκευή για τη μέτρηση του τοπικού βαρυτικού πεδίου προκειμένου να εξεταστεί τι βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια.
Το Marius Hills Pit βρίσκεται σε μία από τις περιοχές της Σελήνης με τη μεγαλύτερη ποικιλία ηφαιστειακής δραστηριότητας. Το βάθος του είναι περίπου αντίστοιχο με το ύψος ενός κτιρίου 10 ορόφων ενώ το άνοιγμά του έχει περίπου το μέγεθος ενός γηπέδου αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Αποτελεί μία από περίπου 300 παρόμοιες κοιλότητες που έχουν εντοπιστεί στην επιφάνεια της Σελήνης. Ορισμένες από αυτές ενδέχεται να αποτελούν εισόδους σε σπήλαια που σχηματίστηκαν από αρχαία ηφαιστειακή δραστηριότητα. Το Marius Hills Pit εντοπίστηκε το 2009 από το ιαπωνικό διαστημόπλοιο SELENE.
Η ερευνητική ομάδα, η οποία ανακοίνωσε το πρόγραμμα τη Δευτέρα, δήλωσε ότι σκοπεύει να «μελετήσει περισσότερα από την πιθανή υπόγεια δομή». Η γύρω περιοχή έχει μακρά ιστορία ηφαιστειακής δραστηριότητας και τα τοιχώματα του Marius Hills Pit αποκαλύπτουν στρώματα ρεγόλιθου και ροών λάβας που κανονικά παραμένουν θαμμένα κάτω από την επιφάνεια. Η μελέτη αυτών των στρωμάτων θα μπορούσε να δείξει πώς κινούνταν κάποτε η λάβα πάνω και κάτω από το σεληνιακό τοπίο και εάν οι επιμέρους εκρήξεις απείχαν μεταξύ τους μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Μια πιθανή υπόγεια προστασία για τους αστροναύτες
Η NASA ανέθεσε στο Planetary Science Institute (PSI) την ηγεσία της έρευνας. Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία αναφέρει ότι, εάν πράγματι υπάρχει μια τέτοια σπηλιά κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης θα μπορούσε να αποτελέσει καταφύγιο αρχικά για τους αστροναύτες και αργότερα για κατοίκους της Σελήνης προστατεύοντας τους από την ακτινοβολία και τις έντονες μεταβολές της θερμοκρασίας στη σεληνιακή επιφάνεια.
Τα επίπεδα ακτινοβολίας στην επιφάνεια της Σελήνης είναι περίπου 2,6 φορές υψηλότερα από εκείνα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) και περίπου 200 φορές υψηλότερα από τα επίπεδα στη Γη. Η έκθεση των αστροναυτών σε τέτοια επίπεδα ακτινοβολίας θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους για την υγεία όπως καρκίνο, κυτταρικές βλάβες και οξεία νόσο από ακτινοβολία.
Αντί να βασίζεται αποκλειστικά σε παρατηρήσεις από ψηλά, το GIMLI θα δώσει στους ερευνητές τη δυνατότητα να εξετάσουν το Marius Hills Pit απευθείας από την επιφάνεια της Σελήνης. Ο Θαν Πούτζιγκ αναπληρωτής διευθυντής και ανώτερος επιστήμονας του PSI δήλωσε: «Εδώ και πολύ καιρό επιθυμούσα να επαναφέρουμε τις ενεργές σεισμικές μεθόδους με τεχνητή πηγή στην πλανητική επιστήμη καθώς ουσιαστικά δεν έχουν χρησιμοποιηθεί από τότε που οι αστροναύτες του Apollo πραγματοποίησαν τις πρώτες σεισμικές έρευνες στη Σελήνη. Το γεγονός ότι θα συνδυάσουμε αυτή τη μέθοδο με ραντάρ διείσδυσης εδάφους και μετρήσεις βαρύτητας κάνει το εγχείρημα ακόμη πιο συναρπαστικό, καθώς οι μέθοδοι αυτές, σε συνδυασμό, θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε πολύ καλύτερα τις ιδιότητες του υπεδάφους, συμπεριλαμβανομένης της αναμενόμενης ανίχνευσης ενός σωλήνα λάβας που εκτείνεται από το Marius Hills Pit».
Ακόμη και χωρίς σπήλαιο η τρύπα είναι πολύτιμη για την επιστήμη
Ακόμη και αν δεν εντοπιστεί υπόγεια σπηλιά, οι σεληνιακές κοιλότητες είναι πολύτιμες για τους επιστήμονες, επειδή τα τοιχώματά τους αποκαλύπτουν γεωλογικά στρώματα που διαφορετικά θα παρέμεναν κρυμμένα.
Το Marius Hills Pit βρίσκεται σε μία από τις πιο ηφαιστειακά ποικιλόμορφες περιοχές της Σελήνης. Το βάθος του είναι περίπου όσο το ύψος ενός κτιρίου 10 ορόφων, ενώ το άνοιγμά του έχει περίπου το μέγεθος ενός γηπέδου αμερικανικού ποδοσφαίρου. Οποιοιδήποτε υπόγειοι χώροι συνδέονται με τέτοιες κοιλότητες θα μπορούσαν επίσης να διατηρούν στοιχεία σχετικά με τις ηφαιστειακές διεργασίες που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της Σελήνης.
Ο Γκάρεθ Μόργκαν, ανώτερος επιστήμονας του PSI και αναπληρωτής κύριος ερευνητής του προγράμματος GIMLI, δήλωσε: «Η επιβεβαίωση της ύπαρξης ενός μεγάλου τούνελ λάβας θα μας έδινε μια εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Σελήνη.
Τα τούνελ λάβας είναι ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό του βασαλτικού ηφαιστεισμού στη Γη. Επομένως, ο εντοπισμός τους στη Σελήνη σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις μας για αντίστοιχα σπήλαια στη Γη ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σεληνιακή ιστορία».
Το πρόγραμμα έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η NASA σχεδιάζει να στείλει αστροναύτες στη Σελήνη στο πλαίσιο της αποστολής Artemis IV το 2028. Όταν το πλήρωμα φτάσει στη Σελήνη αστροναύτες θα κατέβουν στην επιφάνεια και θα περάσουν περίπου μία εβδομάδα κοντά στον Νότιο Πόλο της Σελήνης, πραγματοποιώντας νέες επιστημονικές έρευνες προτού επιστρέψουν σε σεληνιακή τροχιά για να ενωθούν ξανά με το υπόλοιπο πλήρωμα και να ξεκινήσουν το ταξίδι επιστροφής στη Γη.
Πηγή: Naftemporiki.gr
