Την επικύρωση ποινής άμεσης φυλάκισης τριών ετών σε άνδρα για διάρρηξη κατοικίας και κλοπή αντικειμένων συνολικής αξίας €18.520 αποφάσισε το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεσή του ως προς τον ισχυρισμό ότι η ποινή ήταν έκδηλα υπερβολική. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η ποινή ήταν ανάλογη της σοβαρότητας των αδικημάτων, λαμβάνοντας υπόψη και άλλες υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας στις οποίες ο εφεσείων είχε παραδεχθεί ενοχή.
Σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, ημερομηνίας 27 Οκτωβρίου 2026, ο εφεσείων παραδέχθηκε ότι τον Μάιο του 2025 διέρρηξε κατοικία στη Λεμεσό και έκλεψε αντικείμενα συνολικής αξίας €18.520. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης τριών ετών για τη διάρρηξη και δύο ετών για την κλοπή, οι οποίες διατάχθηκε όπως εκτελεστούν άμεσα.
Όπως αναφέρεται, κατά την επιμέτρηση της ποινής λήφθηκαν επίσης υπόψη, κατόπιν συγκατάθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, δύο άλλες υποθέσεις που εκκρεμούσαν εναντίον του εφεσείοντα, οι οποίες αφορούσαν άσκηση ψυχολογικής και σωματικής βίας, καθώς και απειλών σε βάρος της συζύγου του, αλλά και απείθεια σε νόμιμες διαταγές.
Ο εφεσείων υποστήριξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη τα προσωπικά και ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε κατά τον επίδικο χρόνο, μεταξύ των οποίων και η εξάρτησή του από ουσίες. Επικαλέστηκε επίσης το γεγονός ότι ήταν άστεγος, δεν είχε εργασία ή υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, ενώ υποστήριξε ότι δεν δόθηκε η δέουσα βαρύτητα στην παραδοχή του και στη συνεργασία του με την Αστυνομία.
Το Εφετείο έκρινε, ωστόσο, ότι τα όσα επικαλέστηκε δεν είχαν έρεισμα, σημειώνοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν του, περιλαμβανομένων των προσωπικών περιστάσεων και της εξάρτησής του από ουσίες. Παράλληλα, το Εφετείο ανέφερε ότι ο εφεσείων εγκατέλειψε σύντομα κλειστό θεραπευτικό πρόγραμμα, στο οποίο είχε παραπεμφθεί με σχετικό διάταγμα.
Την ίδια ώρα, αναφέρθηκε και στο ιστορικό προηγούμενης καταδίκης του εφεσείοντα, το 2019, για διάρρηξη και κλοπή, απόπειρα διάρρηξης, κατοχή διαρρηκτικού οργάνου και μεταφορά μαχαιριού. Σημείωσε, επίσης, ότι ο εφεσείων «αγνόησε εντελώς» απαγορευτικό διάταγμα που του επέβαλλε να μην πλησιάζει τη σύζυγό του σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων ή να επικοινωνεί μαζί της με οποιοδήποτε τρόπο.
Στην απόφασή του, το Εφετείο συμφώνησε με τον χαρακτηρισμό που έκανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι η συνολική παραβατική συμπεριφορά του εφεσείοντα ήταν «σοβαρή και αποπνέουσα ιδιαίτερη ανησυχία», ενώ επεσήμανε ότι η ποινή των τριών ετών για τη διάρρηξη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολική, δεδομένου ότι για προηγούμενο αδίκημα ίδιας φύσεως είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο ετών και έξι μηνών.
«Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επέμβουμε στην επιβληθείσα ποινή», ανέφερε το Εφετείο. «Θέλουμε μάλιστα με την ευκαιρία αυτή, να επικροτήσουμε την επιβολή αυστηρών ποινών για τέτοιου είδους συμπεριφορά», πρόσθεσε.
Ως εκ τούτου, η έφεση απορρίφθηκε και η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε.
