Ομόφωνα ενέκρινε η Ιερά Σύνοδος το Καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου και ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος προχωρεί στην προκήρυξη εκλογών διαδοχή του εν αργία Μητοπολίτη Τυχικού στο θρόνο της Πάφου.
Σε ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου αναφέρονται τα ακόλουθα:
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου συνήλθε σε τρεις συνεχόμενες συνεδριάσεις, 18, 19 και 20 Μαΐου 2026, υπό την προεδρία της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Γεωργίου.
Η Ιερά Σύνοδος μελέτησε και ενέκρινε ομόφωνα τον νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου.
Ακολούθως αποφάσισε, ομόφωνα, την εκλογή Νέου Μητροπολίτη Πάφου. Προς τούτο, διά του Τοποτηρητή Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Γεωργίου, καλεί τους ενδιαφερομένους και έχοντες τα απαιτούμενα προσόντα, όπως καταθέσουν, αυτοπροσώπως και γραπτώς, δήλωση ενδιαφέροντος για την πλήρωση του Μητροπολιτικού Θρόνου της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου, στην Αρχιγραμματεία της Ιεράς Συνόδου, την Πέμπτη, Παρασκευή και Δευτέρα (21, 22 και 25 Μαΐου).
Αφού η απόφαση παρουσιάζεται ως ομόφωνη, καλό θα ήταν για λόγους διαφάνειας να ξεκαθαριστεί και επίσημα ότι υπήρξε πράγματι πλήρης συμφωνία όλων των μελών.
Γιατί όταν μιλάμε για τόσο σοβαρές αποφάσεις που επηρεάζουν το μέλλον της Εκκλησίας και της Πάφου, ο κόσμος δικαιούται να ζητά καθαρή ενημέρωση και όχι μόνο ανακοινώσεις.
Η διαφάνεια ενισχύει την εμπιστοσύνη δεν τη φοβάται
Αποφάσισε ο βασιλιάς και οι αυλικοί (απλή πλειοψηφία) υπόγραψαν
Καθίσαμε το μιλήσαμε το συζητήσαμε εκ βάθους είδαμε τα υπέρ και τα κατά και καναμε ψηφοφορία καί το αποτέλεσμα είναι ότι θέλω έγω είπε ο Μέγας Αρχιεπίσκοπος
Η μεγάλη υποκρισία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και της Ιεράς Συνόδου
Κατά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου έσπευσε — και πολύ σωστά — να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την ψήφο ως «ιερό δικαίωμα» και «μεγάλη ευθύνη». Μίλησε για δημοκρατία, για συμμετοχή και για το καθήκον του λαού να επιλέγει τους καλύτερους εκπροσώπους του.
Λίγες μόλις ημέρες προηγουμένως, όμως, ο ίδιος άνθρωπος και η Ιερά Σύνοδος προχώρησαν στην ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος του λαού να συμμετέχει στην εκλογή Μητροπολιτών, αφαιρώντας ακόμη και τη μέχρι σήμερα περιορισμένη δυνατότητα έκφρασης της λαϊκής βούλησης μέσω της διαδικασίας του τριπροσώπου.
Με άλλα λόγια, όταν πρόκειται για τη Βουλή, η ψήφος είναι «ιερή». Όταν όμως πρόκειται για την ίδια την Εκκλησία και τη διατήρηση του ελέγχου της εξουσίας, τότε η γνώμη του λαού θεωρείται περιττή.
Αυτή είναι η απόλυτη υποκρισία.
Οι δικαιολογίες περί «αποφυγής φανατισμού», «εντάσεων» και «απλοποίησης διαδικασιών» δεν πείθουν κανέναν. Στην πραγματικότητα, πίσω από τις αλλαγές αυτές διακρίνεται ξεκάθαρα η επιδίωξη για ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια μιας κλειστής ομάδας ανθρώπων, οι οποίοι επιθυμούν να αποφασίζουν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς τη συμμετοχή του εκκλησιαστικού πληρώματος.
Το μήνυμα που στέλνουν είναι σαφές:
Οι πιστοί είναι χρήσιμοι για να γεμίζουν τις εκκλησίες, να στηρίζουν οικονομικά το εκκλησιαστικό σύστημα και να συμμετέχουν στις τελετές. Όμως όταν έρθει η ώρα της λήψης αποφάσεων, της έκφρασης άποψης ή της επιλογής ηγετών, τότε μετατρέπονται σε απλούς θεατές.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η προσπάθεια περιορισμού της παρουσίας και εκπροσώπησης δικηγόρων σε σημαντικές εκκλησιαστικές διαδικασίες. Με πρόσχημα την «ευελιξία» και την «απλοποίηση», επιχειρείται ουσιαστικά η αποδυνάμωση θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα υπεράσπισης και δίκαιης διαδικασίας.
Όταν ένας οργανισμός επιδιώκει να περιορίσει:
• το δικαίωμα συμμετοχής,
• το δικαίωμα εκπροσώπησης,
• τη διαφάνεια,
• και τον δημόσιο έλεγχο,
τότε δεν μιλάμε για εκσυγχρονισμό. Μιλάμε για αυταρχισμό.
Και το πιο τραγικό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως δήθεν «εκκλησιαστική τάξη» και «σεβασμός στους ιερούς κανόνες», ενώ στην ουσία πρόκειται για μηχανισμό ελέγχου και διατήρησης της εξουσίας.
«Αυτοί αποφασίζουν, αυτοί ελέγχουν, αυτοί δικάζουν και αυτοί επιβάλλουν τις ποινές».
Χωρίς λογοδοσία.
Χωρίς ουσιαστική συμμετοχή του λαού.
Χωρίς πραγματική διαφάνεια.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η σιωπή του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου απέναντι σε τέτοιες εξελίξεις. Ο αποκλεισμός δικηγόρων από κρίσιμες διαδικασίες και η αποδυνάμωση βασικών αρχών δίκαιης διαδικασίας θα έπρεπε να προκαλούν σοβαρό προβληματισμό σε κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη.
Η Εκκλησία της Κύπρου φαίνεται δυστυχώς να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το ποίμνιό της και να μετατρέπεται σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο διοικητικό σύστημα, όπου η εξουσία συγκεντρώνεται στους λίγους και η φωνή των πολλών θεωρείται ενοχλητική.
Ελπίζω ο κυπριακός λαός να αντιληφθεί έγκαιρα το πραγματικό πρόσωπο αυτής της νοοτροπίας και να απαντήσει με τον μόνο τρόπο που καταλαβαίνουν όσοι περιφρονούν τη συμμετοχή του κόσμου:
με αποστασιοποίηση, με αντίδραση και με μειωμένη συμμετοχή στα εκκλησιαστικά δρώμενα.
Γιατί ο σεβασμός προς τους πιστούς δεν αποδεικνύεται με λόγια περί «ιερών δικαιωμάτων», αλλά με πράξεις δημοκρατίας, διαφάνειας και λογοδοσίας.