Παρά τη σφοδρή πολιτική αντιπαράθεσή τους, ο Βενιαμίν Νετανιάχου και ο Γκάντι Άιζενκοτ μοιράζονται σε μεγάλο βαθμό την ίδια αντίληψη για τις βασικές απειλές που αντιμετωπίζει το Ισραήλ.
Οι αποκλίσεις τους αφορούν περισσότερο τις μεθόδους αντιμετώπισης των απειλών, τη διαχείριση της Δυτικής Όχθης και την εσωτερική πολιτική.
Στο Παλαιστινιακό, κανένας από τους δύο δεν υποστηρίζει τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Αμφότεροι θεωρούν επίσης απαραίτητη τη διατήρηση της ισραηλινής ευθύνης ασφαλείας σε ολόκληρη την περιοχή από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο.
Ανάλογη σύγκλιση παρατηρείται στο ζήτημα της Γάζας. Η απομάκρυνση της Χαμάς από την εξουσία και η εξάλειψη της στρατιωτικής της ισχύος αποτελούν στόχους και των δύο, οι οποίοι διατηρούν ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Διαφορετική είναι, ωστόσο, η προσέγγιση για την επόμενη ημέρα. Ο Νετανιάχου θέτει τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς ως προϋπόθεση για την ανοικοδόμηση, ενώ ο Άιζενκοτ δέχεται μια σταδιακή διαδικασία ανασυγκρότησης, παράλληλα με την αποστρατιωτικοποίηση. Έχει μάλιστα υποσχεθεί ότι, εφόσον αναλάβει την πρωθυπουργία, θα τερματίσει τη διακυβέρνηση της Χαμάς εντός 18 μηνών.
Στη Δυτική Όχθη η απόκλιση μεταξύ τους μεγαλώνει. Η Kυβέρνηση Νετανιάχου προχώρησε σε επέκταση των εβραϊκών οικισμών, προωθώντας μεταξύ άλλων την οικοδόμηση στην περιοχή E1, ανατολικά της Ιερουσαλήμ.
Ο Άιζενκοτ δεν αντιτίθεται στους οικισμούς συνολικά. Απορρίπτει το Ε1 στο παρόν στάδιο και συνδέει την ανάπτυξη οικισμών με τις ανάγκες ασφαλείας και την ισραηλινή νομοθεσία. Απορρίπτει τα μη εγκεκριμένα φυλάκια, αντιτίθεται στην προσάρτηση της περιοχής και ζητά αποφασιστικότερη αντιμετώπιση της βίας Εβραίων εξτρεμιστών κατά Παλαιστινίων και την διοικητική κράτηση την οποία κατήργησε ο Νετανιάχου.
Oι ακροδεξιοί κυβερνητικοί εταίροι του Νετανιάχου, Μπεζαλέλ Σμότριτς και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, επιδιώκουν πλήρη προσάρτηση, θέση την οποία ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν έχει υιοθετήσει ως συγκεκριμένη κυβερνητική δέσμευση.
Στο Ιράν, κοινός στόχος παραμένει η αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων, χωρίς αποκλεισμό της στρατιωτικής δράσης. Ο Νετανιάχου υποστηρίζει επιπλέον την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, την οποία ο Άιζενκοτ αντιμετωπίζει ως μη ρεαλιστικό στόχο, προκρίνοντας την εξουδετέρωση της πυρηνικής απειλής.
Αντίστοιχα, αμφότεροι θεωρούν απαραίτητη την αποτροπή επανεγκατάστασης της Χεζμπολάχ στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.
Στις διεθνείς σχέσεις, ο Άιζενκοτ δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στη διπλωματία και στη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη. Δεν διαφαίνεται, πάντως, αλλαγή προσανατολισμού στη στρατηγική συνεργασία με την Κύπρο και την Ελλάδα, ιδιαίτερα στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της περιφερειακής ασφάλειας.
Στο εσωτερικό, οι βαθύτερες διαφωνίες αφορούν τη στράτευση των υπερορθόδοξων, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τη διερεύνηση των ευθυνών για την 7η Οκτωβρίου.
