Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει το τέλος της ζωής του. Υπάρχουν, ωστόσο, μέρη στον κόσμο όπου οι αρχές έχουν φτάσει στο σημείο να «απαγορεύσουν» τον θάνατο, είτε λόγω έλλειψης χώρου για ταφές είτε εξαιτίας θρησκευτικών παραδόσεων και ασυνήθιστων τοπικών κανονισμών.
Φυσικά, δεν πρόκειται για νόμους που μπορούν να εμποδίσουν έναν άνθρωπο να πεθάνει ή να οδηγήσουν κυριολεκτικά στη σύλληψη ενός νεκρού. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι απαγορεύσεις αποτελούν έναν τρόπο να αναδειχθούν πρακτικά προβλήματα ή να προστατευτούν περιοχές ιδιαίτερης σημασίας.
Από τη Νορβηγία έως την Ιταλία: Όταν τα νεκροταφεία δεν χωρούν άλλους νεκρούς
Στο Λονγκγιαρμπίεν, μια πόλη στο νορβηγικό αρχιπέλαγος του Σβάλμπαρντ, οι ταφές έχουν περιοριστεί από τη δεκαετία του 1950. Το παγωμένο έδαφος επιβραδύνει την αποσύνθεση, ενώ επιστημονικές ανησυχίες σχετικά με τη διατήρηση παθογόνων μικροοργανισμών ενίσχυσαν την ανάγκη να αποφεύγονται οι νέες ταφές. Όσοι πεθαίνουν εκεί μεταφέρονται εκτός της περιοχής για την ταφή τους.
Στην Ιταλία, δύο δήμαρχοι χρησιμοποίησαν μια διαφορετική προσέγγιση, καθώς το 2015, ο δήμαρχος του Σέλια ανακοίνωσε μέτρα που παρουσιάστηκαν ως απαγόρευση της ασθένειας και του θανάτου, επιδιώκοντας να ενθαρρύνει τους κατοίκους να φροντίζουν την υγεία τους. Η πρωτοβουλία είχε ιδιαίτερη σημασία για μια κοινότητα με μεγάλο ποσοστό ηλικιωμένων. Μεταξύ των μέτρων που αναφέρθηκαν ήταν πρόστιμο 10 ευρώ για όσους παρέλειπαν τον ετήσιο προληπτικό έλεγχο.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 2012, ο δήμαρχος του Φαλτσιάνο ντελ Μάσικο είχε ανακοινώσει μια αντίστοιχη απαγόρευση, ύστερα από διαφωνία με τον γειτονικό δήμο Μοντραγκόνε σχετικά με τη χρήση νεκροταφείου, σε μια κίνηση στόχευε να αναδείξει το πρόβλημα της έλλειψης διαθέσιμων χώρων ταφής.
Παρόμοιες αποφάσεις καταγράφηκαν και στη Γαλλία, από το 2007, ο δήμαρχος του Κουνιό απαγόρευσε συμβολικά τον θάνατο εντός της πόλης, αφού οι αρμόδιες αρχές δεν ενέκριναν την επέκταση των νεκροταφείων. Το 2008, ο δήμαρχος του Σαρπουρένξ προχώρησε σε ανάλογη κίνηση, χρησιμοποιώντας ακόμη και απειλές κυρώσεων για να τραβήξει την προσοχή στο πρόβλημα. Οι ανακοινώσεις είχαν κυρίως συμβολικό χαρακτήρα και στόχευαν να προκαλέσουν δημόσια συζήτηση.
Από τη Δήλο έως την Ιαπωνία: Όταν ο θάνατος θεωρείται ανεπιθύμητος
Η Ελλάδα έχει επίσης μια ξεχωριστή θέση σε αυτή την ασυνήθιστη λίστα, με τη Δήλο, το ιερό νησί των Κυκλάδων, όπου η γέννηση και ο θάνατος θεωρούνταν ασύμβατα με τον ιερό χαρακτήρα του τόπου. Ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., οι αρχές επιδίωξαν να απομακρύνουν τις ταφές από το νησί και να μεταφέρουν τους νεκρούς στη γειτονική Ρήνεια. Αντίστοιχα, όσοι πλησίαζαν στο τέλος της ζωής τους απομακρύνονταν από τη Δήλο. Η παράδοση αυτή συνδεόταν με την ανάγκη να διατηρηθεί η θρησκευτική καθαρότητα του ιερού χώρου, καθώς η γέννηση και ο θάνατος θεωρούνταν γεγονότα που δεν έπρεπε να λαμβάνουν χώρα εκεί.
Μια παρόμοια αντίληψη συναντάται στο ιαπωνικό νησί Ιτσουκουσίμα, γνωστό για την εντυπωσιακή κόκκινη πύλη τόριι που μοιάζει να επιπλέει στη θάλασσα. Στην παράδοση του Σίντο, ο θάνατος και η γέννηση συνδέονταν με την πνευματική ακαθαρσία. Για τον λόγο αυτό, οι σχετικοί περιορισμοί διατηρήθηκαν επί αιώνες, ενώ ακόμη και οι σαμουράι απομακρύνονταν από το νησί πριν πεθάνουν.
Ακόμη και στην ισπανική πόλη Λανχαρόν, το 1999, είχε ανακοινωθεί μια συμβολική απαγόρευση του θανάτου, ακολουθώντας την ίδια λογική της δημόσιας παρέμβασης.
Από τα παγωμένα εδάφη της Αρκτικής μέχρι τους ιερούς τόπους της Μεσογείου και της Ασίας, οι παράξενες αυτές απαγορεύσεις αποκαλύπτουν πώς πρακτικές ανάγκες, θρησκευτικές πεποιθήσεις και τοπικές διαμάχες μπορούν να οδηγήσουν σε αποφάσεις που μοιάζουν σχεδόν απίστευτες. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν σημαίνουν ότι ο θάνατος μπορεί πραγματικά να τεθεί εκτός νόμου.
Πηγή: gazzetta.gr
