Κώστας Μαυρίδης*
Οι πρόσφατες βίαιες συγκρούσεις στους δρόμους της Γαλλίας έφεραν στο προσκήνιο το προφητικό μυθιστόρημα «Υποταγή» (2015) του Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουλεμπέκ (ιρανικής καταγωγής), που απογυμνώνει την επικρατούσα ακραία «πολιτική ορθότητα» στην Ευρώπη. H «πολιτική ορθότητα» ξεκίνησε ως η αποφυγή εκφράσεων ή ενεργειών που προσβάλλουν ομάδες ανθρώπων που υπόκεινται σε δυσμενείς διακρίσεις κι έγινε πλέον εργαλείο «πολιτικής στρέβλωσης» στα χέρια ακραίων ομάδων που αυτοχρήζονται «θύματα», απαιτώντας «δικαιώματα» εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας και των θεμελιακών αξιών του δυτικού πολιτισμού μας. Ένα τέτοιο προϊόν «πολιτικής διαστρέβλωσης» ήταν και το περιβόητο «Γλωσσάρι» στην Κύπρο, για το οποίο πρωτοστάτησαν μερικοί εγχώριοι δημοσιογράφοι με επιδίωξη να «εξαφανιστεί» μέσω λογοκρισίας η τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της π.χ. το κατοχικό καθεστώς να λέγεται «τουρκοκυπριακή διοίκηση», τα κατοχικά στρατεύματα «τουρκικά στρατεύματα», οι Τούρκοι έποικοι «μετεγκατασταθέντες» κ.ά.
Το μυθιστόρημα «Υποταγή» (2015) περιγράφει ένα σενάριο στο εγγύς μέλλον στη Γαλλία, όπου επικρατεί ακραία κοινωνική πόλωση με δύο ανταγωνιστές για την προεδρία της χώρας, τον ισλαμιστή υποψήφιο της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και τον νεοφασίστα υποψήφιο της γαλλικής ακροδεξιάς. Οι δύο τους βρίσκονται αντιμέτωποι στο 2ο γύρο των εκλογών, οπόταν τα «παραδοσιακά κόμματα» δίνουν στήριξη στον ισλαμιστή υποψήφιο, ο οποίος με την ανάληψη της εξουσίας ανατρέπει τις αξίες και ελευθερίες που καταξίωσαν την Γαλλία ως φάρο του σύγχρονου ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, θεμελιωμένου στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Στο μυθιστόρημα, αναδεικνύεται ιδιαίτερα ο ρόλος του πολιτικού ισλάμ ως εργαλείου εσωτερικής άλωσης των σύγχρονων δημοκρατιών μας και της «απόγνωσης» των πολιτών από την πολιτισμική κατάπτωση της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας και την στάση διάφορων πολιτικών «ηγετών» που δικαιολογούν φαινόμενα εγκληματικότητας ως … «ανοχή στην διαφορετικότητα». Αυτό το θέμα αναδείχθηκε προφητικά σε συνέδριο που διοργάνωσα πριν μερικά χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο για την «Ριζοσπαστικοποίηση και τρομοκρατία ενάντια στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες». Τις προάλλες επίσης, στο Ευρωκοινοβούλιο αναφέρθηκα στο εξτρεμιστικό πολιτικό ισλάμ, εξηγώντας ότι ο «προστάτης» τέτοιων οργανώσεων, όπως «Χαμάς» και «Αδελφών Μουσουλμάνων» είναι ο Ερντογάν. Η στάση μου δυσανασχέτησε τους «συμμάχους» των μουλλάδων στην ΕΕ αλλά και τους γνωστούς πατριδοκάπηλους στην Κύπρο που πάνω από την πατρίδα θέτουν την αυτοπροβολή τους και για αυτό απέκρυψαν την παρέμβασή μου.
Η σημερινή κατάσταση στην Γαλλία κι αλλού, με τις βίαιες συγκρούσεις, την εγκληματικότητα και την ακραία πολιτική πόλωση, είναι αποτέλεσμα των πολιτικών στρεβλώσεων και της παρακμής των λεγόμενων παραδοσιακών «ηγετών», όπως προφητικά περιγράφονται στο βιβλίο και όλα οδηγούν σε περαιτέρω κοινωνικό διχασμό.
Παρακμιακά φαινόμενα έχουμε και στην Κύπρο στις μέρες μας, με συχνότερο το ατομικό συμφέρον που εμφανίζεται με τον μανδύα της ιδεολογίας ή δέθεν ως το συμφέρον της πατρίδας. Έτσι, λεγόμενοι «ακραιφνείς εθνικόφρονες» στα δεξιά, ψηφίζουν οργανωμένα …τον υποψήφιο της ακραιφνούς αριστεράς. Έτσι, «προοδευτικοί» και «αντιφασίστες» στην αριστερά συντάσσονται με τον ισλαμοφασίστα στην Άγκυρα που «θέλει λύση» δύο κρατών και κατηγορούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι «δεν θέλει λύση»! Κι έναντι του τουρκικού επεκτατισμού, έχουμε τους πατριδοκάπηλους «ηγέτες», πρόθυμους να μας οδηγήσουν σε … νέες «ηρωικές ήττες» για την αυτοπροβολή τους.
Καταληκτικά, η παρακμή δεν ανατρέπεται με υποταγή, αλλά με ανάληψη ευθύνης από τους σκεπτόμενους πολίτες για σωτηρία των δημοκρατιών και της πατρίδας.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
