Του Μάριου Ηλία *
Οι θεσμοί δεν υπάρχουν τυπικά ούτε για να συντηρούνται από συνήθεια, υπάρχουν για να υπηρετούν έναν συγκεκριμένο κοινωνικό σκοπό. Όταν αυτός ο σκοπός αλλοιώνεται ή ακυρώνεται στην πράξη, τότε ακυρώνεται και ο λόγος ύπαρξης του ίδιου του θεσμού.
Στο όνομα των άπορων φοιτητών, κάποιοι επέλεξαν να παίξουν τα δικά τους παιχνίδια. Αυτό δεν είναι απλώς λανθασμένο, είναι ανεπίτρεπτο, απαράδεκτο και κοινωνικά ανήθικο. Η εργαλειοποίηση της ανάγκης και της φτώχειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή σε μια κοινωνία που θέλει να αποκαλείται δίκαιη.
Την ίδια ώρα, η φοιτητική χορηγία και τα οικογενειακά εισοδηματικά κριτήρια παραμένουν στάσιμα εδώ και χρόνια, αποκομμένα από την πραγματικότητα. Το κόστος ζωής αυξάνεται, οι οικονομικές πιέσεις στις οικογένειες εντείνονται, αλλά η κρατική στήριξη παραμένει καθηλωμένη στο παρελθόν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείονται φοιτητές που πραγματικά έχουν ανάγκη, ενώ το σύστημα αδυνατεί να επιτελέσει τον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται φορείς-βιτρίνες ούτε μηχανισμούς που λειτουργούν χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία. Χρειάζεται θεσμούς που να υπηρετούν ουσιαστικά τον πολίτη και στην προκειμένη περίπτωση, τον φοιτητή. Χρειάζεται πολιτικές που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και όχι να τις αγνοούν.
Απαιτείται άμεσα αύξηση της φοιτητικής χορηγίας και ουσιαστική αναθεώρηση των οικογενειακών κριτηρίων, ώστε να διευρυνθεί ο κύκλος των δικαιούχων και να στηριχθούν πραγματικά όσοι το έχουν ανάγκη. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.
Γιατί όταν ένας θεσμός παύει να υπηρετεί τον σκοπό του, παύει να υπηρετεί και την κοινωνία. Και θεσμοί που δεν υπηρετούν την κοινωνία, δεν έχουν λόγο ύπαρξης.
* Οικονομολόγος, μέλος του Π.Γ. του ΔΗΣΥ & Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας
