Κώστας Μαυρίδης*
Τον περασμένο Ιούλιο εξέφρασα δημόσια την άποψη ότι ο διαγκωνισμός ανάμεσα στα στελέχη της ηγεσίας του ΔΗΣΥ (άλλο ηγεσία κι άλλο απλοί ψηφοφόροι) ενόψει των προεδρικών εκλογών, οφείλεται στο ατομικό συμφέρον. Αφορμή για εκείνη την παρέμβασή μου ήταν μια πομπώδης μεγαλοστομία της Προέδρου του ΔΗΣΥ ενώπιον κορυφαίων κομματικών στελεχών ότι «υπεράνω κομμάτων είναι η πατρίδα». Όμως, στις προεδρικές εκλογές του 2023, το ατομικό συμφέρον καθόρισε τη στάση που τήρησαν τότε εκείνοι που σήμερα πρωτοστατούν στο αλληλοφάγωμά τους είτε ως υποψήφιοι στις επόμενες προεδρικές είτε στον εσωκομματικό ανταγωνισμό για ανέλιξη. Ούτε η ιδεολογία ούτε η πατρίδα ήταν το κριτήριο της στάσης τους, αλλά το “ναρκωτικό” της ατομικής φιλοδοξίας. Φυσικά, τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αλλά στον ΔΗΣΥ αποκαλύφθηκε τώρα μια σάπια κατάσταση, την οποία για χρόνια κάλυπταν επιτήδεια με τον μανδύα του εκσυγχρονισμού!
Στην πραγματικότητα, η παραδοσιακή τεχνητή πώρωση, η εξουσία κι άλλα, λειτουργούσαν συγκολλητικά στις εσωκομματικά αντίθετες ιδεολογικές ομάδες, όμως το 2023 απογύμνωσε πολλούς που κρύβονταν για δεκαετίες π.χ. κορυφαία στελέχη του ΔΗΣΥ που μεθόδευαν να είναι υποψήφιοι του ΑΚΕΛ το 2023, μετά την απόρριψή τους, έγιναν ξανά «ακραιφνείς εθνικόφρονες» του ΔΗΣΥ. Μάλιστα, στο «δίλημμα» του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών το 2023, η κομματική ηγεσία, με γνώμονα το ατομικό της συμφέρον, «δηλητηρίασε» και μερίδα πολιτών.
Τις προάλλες είχαμε τις αποκαλύψεις από τους ίδιους τους κομματικούς ανταγωνιστές στον ΔΗΣΥ για τη «συμφωνία της ψαροταβέρνας» στον διαμοιρασμό της εξουσίας, πράγμα που συμβαίνει στα κόμματα, αλλά συγκαλύπτεται με βαρύγδουπες δηλώσεις για την πατρίδα και τη δημοκρατία. Το χείριστο είναι που επιβεβαιώθηκε το φαινόμενο του «ολιγάρχη» στα κυπριακά πολιτικά δρώμενα, κάτι που πάντα υπήρχε ως συζήτηση στο παρασκήνιο. Ολιγάρχης θεωρείται ένας ζάμπλουτος επιχειρηματίας, ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική επιρροή μέσω της διαπλοκής και των σχέσεών του με κορυφαία πολιτικά πρόσωπα. Έτσι, ο ζάμπλουτος προωθεί τα ιδιοτελή συμφέροντα και τις επιδιώξεις του μέσω των πολιτικών προσώπων στα οποία ασκεί επιρροή και τα οποία από την πλευρά τους εξυπηρετούνται στην ατομική τους φιλοδοξία για ανέλιξη και επικράτηση από τη δύναμη του πλούτου που διαθέτει ο «ολιγάρχης». Χαρακτηριστικά, έχουμε εφημερίδες κι άλλα ΜΜΕ, που ως επιχειρήσεις είναι ζημιογόνες, αλλά διατηρούνται από τους ζάμπλουτους ιδιοκτήτες τους ως εργαλεία για προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση των ιδιοτελών τους συμφερόντων κι επιδιώξεων. Μια ματιά στη στάση συγκεκριμένων εφημερίδων και καναλιών που εμπλέκονται, καταδεικνύει ότι η μόλυνση που οι πολίτες συζητούσαν στο παρασκήνιο είναι επιβεβαιωμένη.
Για αυτό, προτρέπω τους σκεπτόμενους πολίτες που έχουν έγνοια την πατρίδα, παραδοσιακούς ψηφοφόρους κομμάτων είτε ανένταχτους, να δείξουν την αποστροφή τους προς τέτοιες τακτικές. Η δημοκρατία ως πολίτευμα έχει εκ των πραγμάτων αδυναμίες π.χ. η δύναμη του πλούτου για έλεγχο των ΜΜΕ, η αδιαφορία, το ναρκωτικό της ατομικής φιλοδοξίας, ο φανατισμός κι η πώρωση κ.ά. Εφόσον όμως δεν υπάρχει καλύτερο πολίτευμα από τη δημοκρατία, που οι πρόγονοί μας εφηύραν ως εσαεί δώρο προς την ανθρωπότητα, ο σκεπτόμενος πολίτης είναι το σωσίβιο κι η ελπίδα μας.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
