Κώστας Μαυρίδης*
Εκ του αποτελέσματος, η στάση της Αθήνας έναντι του τουρκικού επεκτατισμού υπήρξε ομολογουμένως για δεκαετίες αποτυχημένη. Εξηγήσεις υπάρχουν, αλλά η ουσία είναι μία. Πριν από δεκαετίες η Τουρκία ξεκίνησε σκόρπιες δηλώσεις με παράνομες διεκδικήσεις. Όμως οι δηλώσεις εκείνες εξελίχτηκαν σε παραβιάσεις, που σταδιακά έγιναν μαζικές σε αέρα και θάλασσα. Κι από το 2019, έχουμε μια θεσμική εισβολή στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο με το παράνομο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» και την νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση». Η άρνηση αυτής της ωμής πραγματικότητας αποτελεί τραγικό λάθος, ενώ η αναγνώρισή της θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για διαμόρφωση μιας σωστικής πανεθνικής στάσης.
Καθώς για δεκαετίες ο τουρκικός επεκτατισμός προχωρούσε, η Αθήνα αναδιπλωνόταν εφαρμόζοντας τον «αθηναϊκό κατευνασμό», που εξέθρεψε το τουρκικό θηρίο. Έτσι, έχουμε για χρόνια όσους ικανοποιούνται με τις καταδικαστικές δηλώσεις στην ΕΕ κι αλλού, με δικαιολογίες πως «τα ίδια έχουμε εδώ και δεκαετίες με την Τουρκία», ότι με την πολιτική «δώρων» μέσω της ΕΕ προς την Τουρκία και μεταφορά των τουρκικών παρανομιών σε «διμερή διάλογο διασφαλίζουμε την ειρήνη» κι «ήρεμα νερά» κι άλλες τέτοιες αρνήσεις του ακήρυχτου θεσμικού πολέμου, αποφεύγοντας την ουσία στο πεδίο της αντιπαράθεσης. Αυτά αποκοίμιζαν την εσωτερική κοινή γνώμη, ενώ έμμεσα ωθούσαν τον τουρκικό επεκτατισμό στο επόμενο βήμα. Άλλαξε αυτή η στάση σήμερα;
Αν η Αθήνα έπαθε κι έμαθε, μπορεί να ασκήσει στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ, με ένα έστω μέτρο από όσα για χρόνια προτείνουμε:
α) Μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα, όπως προνοεί το Διεθνές Δίκαιο
β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως η Κύπρος ζητά από το 2003
γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.
Πάντως, η σημερινή συγκυρία ευνοεί την τάχιστα επιτακτική εφαρμογή δύο συγκεκριμένων μέτρων που σβήνουν τη «Γαλάζια Φαντασίωση» στο πεδίο:
α) Την υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Έργου πόντισης καλωδίου σύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, αγνοώντας τις τουρκικές αξιώσεις για «γραπτή ενημέρωση». Τυχόν τέτοια «γραπτή ενημέρωση» θα αποτελέσει την κερκόπορτα για τουρκική συγκυριαρχία στο Αιγαίο και πέραν!
β) Θέσπιση επιχείρησης της ΕΕ για τη διασφάλιση της θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο (όπως η επιχείρηση «Ασπίδες» στην Ερυθρά Θάλασσα και η επιχείρηση «Ειρήνη» για το εμπάργκο όπλων στη Λιβύη κ.ά.).Έχω ήδη θέσει το θέμα στην Ευρ. Επιτροπή, αλλά απαιτείται απόφαση από το Συμβούλιο στο οποίο συμμετέχουν οι Κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ.
Αν αντί για τα πιο πάνω, η Αθήνα περιοριστεί σε δηλώσεις καταδίκης και κάποια μέτρα κυρώσεων στη Λιβύη και όχι στην Τουρκία, αυτό θα είναι η απόδειξη ότι πάθαμε και ΔΕΝ μάθαμε ως Ελληνισμός… κι ο τουρκικός επεκτατισμός συνεχίζεται αμείωτος.
Για χρόνια τεκμηριώνω ότι με «ευφάνταστες» θεωρίες άρνησης της πραγματικότητας, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Σήμερα, η επικύρωση του παράνομου «Τουρκολιβυκού Μνημονίου» δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το βατερλό της χρόνιας πολιτικής του κατευνασμού, που όμως μπορεί να μετατραπεί σε πανεθνική αφύπνιση, η οποία θα αξιολογηθεί στο πεδίο και όχι απλώς με δηλώσεις διαμαρτυρίας.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
