Κώστας Μαυρίδης*
Ο Κίμωνας, στρατηγός και πολιτικός στην αρχαία Αθήνα, όχι απλώς συνέδεσε το όνομά του με την Κύπρο προς την οποία έπλευσε ως επικεφαλής ναυτικής εκστρατείας για την απελευθέρωσή της από τους Πέρσες, αλλά με την εκστρατεία και τον θάνατό του, σφυρηλάτησε το πανεθνικό ιδεώδες του Ελληνισμού. Σήμερα, η πρώτη αποστολή της υπερσύγχρονης φρεγάτας «Κίμων», του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, αφορά την προστασία της Κύπρου, αναδεικνύοντας διάφορους παραλληλισμούς με πρώτιστο τον πανεθνικό δεσμό στην Ανατ. Μεσόγειο. Ωστόσο, το κέρδος από την επιλογή της Ελλάδας να ανακτήσει ρόλο στην Ανατ. Μεσόγειο, μπορεί να εξελιχθεί σε στρατηγική επιτυχία αν αξιοποιηθούν επιτέλους οι δυνατότητές μας.
Ομολογουμένως, η ενεργοποίηση του «Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος» Ελλάδας-Κύπρου, επαφίεται σε περιστασιακές αποφάσεις των εκάστοτε Κυβερνώντων π.χ. θα υπήρχε άμεση κι ισχυρή ελλαδική προστασία της Κύπρου, αν δεν ήταν Υπουργός Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδιας; Μάλιστα, όταν πριν μερικά χρόνια τεκμηριώναμε την αναγκαιότητα για «γώνιασμα» της Τουρκίας ως ένα ισλαμοφασιστικό καθεστώς σε συμμαχία με σφαγιαστές τζιχαντιστές, την Χετζπολλάχ και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους κι απέναντι από τα δυτικά συμφέροντα, οι αρμόδιοι πολιτικοί στην Αθήνα πρωτοστατούσαν στην «θετική ατζέντα» προς τον Ερντογάν για «παραμονή στο δυτικό στρατόπεδο». Επιπλέον, για αρκετούς που αυτοδιαφημίζονται ως Ευρωπαϊστές, επί της ουσίας ισχύει το ανάποδο π.χ. μπορεί να θεωρείται ευρωπαϊστής εκείνος που μετάθεσε τις τουρκικές παρανομίες από το πλαίσιο ΕΕ-Τουρκία στο διμερές επίπεδο Ελλάδα-Τουρκία, καθιστώντας τις παρανομίες «διμερείς διαφορές»;
Για χρόνια τεκμηριώνουμε ότι ως Ελληνισμός είμαστε ενώπιον των πλέον ευνοϊκών συνθηκών των τελευταίων δεκαετιών, λόγω κυρίως δύο παραγόντων: της ετοιμότητας και ισχύος της εθνικής άμυνας (σε μέσα και προσωπικό) και της συμμετοχής και των κρατών, Κύπρου κι Ελλάδας, στην ΕΕ. Η πρόταση που για χρόνια παραθέτω, αρχικά ως Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής για τη Μεσόγειο, είναι η συγκρότηση Ευρωπαϊκής Άμυνας στην Ανατ. Μεσόγειο με μόνιμη εγκατάσταση ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Κύπρο, με ελληνικές αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις κι από άλλα κράτη της ΕΕ. Δεν χρειάζεται έγκριση της φον ντερ Λάιεν, ούτε της Κάλλας, αλλά έτσι χτίζουμε την Ευρωπαϊκή Άμυνα. Μάλιστα, όταν πριν μήνες κάλεσα την αναλαμβάνουσα την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ Κυπριακή Δημοκρατία, να αναδείξει την ανάγκη για λειτουργικότητα της ρήτρας για αμοιβαία αμυντική συνδρομή σε κράτος-μέλος σε περίπτωση εξωτερικής επίθεσης εναντίον του, ορισμένοι που προέβαλαν ενστάσεις τότε, σήμερα διαγκωνίζονται στα ΜΜΕ να το … εξηγήσουν κι ενίοτε στην παρουσία μου!
Οι πρόσφατες εξελίξεις έφεραν Αθήνα και Λευκωσία ενώπιον όσων για χρόνια προτείνουμε για να αντιμετωπίσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό. Κι όπως σε κάθε ιστορική φάση, υπάρχουν και τώρα οι εκάστοτε «χρήσιμοι ηλίθιοι». Το 1974, πέραν από τους χουντοπροδότες, υπήρχαν κι όσοι μετατράπηκαν σε εργαλείο ανατροπής του Προέδρου Μακαρίου και συνέδραμαν να ανοίξει η κερκόπορτα για να εισβάλει ο Αττίλας. Τέτοιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» προβάλλουν σήμερα ότι η Ελλάδα πήγε στην Ανατ. Μεσόγειο για να προστατεύσει τις αγγλικές βάσεις κι όχι την Κύπρο!
Ο πανεθνικός δεσμός της Κύπρου με τον μητροπολιτικό Ελληνισμό, πηγάζει από τα βάθη των αιώνων. Ωστόσο, η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού είναι η σύγχρονη γεωπολιτική πρόκληση για την οποία η Κύπρος χρειάζεται την Ελλάδα όσο η Ελλάδα την Κύπρο.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
