Η Άννα Βίσση θυμόταν ένα τραγούδι για τη Σοφία που αναζητούσαν στις παλιές κασέτες τους. Το έγραψε ο Νίκος Καρβέλας λίγο πριν γεννηθεί η κόρη τους, όταν η Άννα Βίσση του είπε ότι φοβόταν τον τοκετό. Πήρε την κιθάρα και της τραγούδησε για το παιδί που περίμεναν. Χρόνια αργότερα, εκείνη αφηγούνταν ότι αναζητούσαν την ηχογράφηση και δεν την έβρισκαν. Από τις εκατοντάδες δημιουργίες που συνδέουν τα ονόματά τους, αυτή έμενε μια ανάμνηση χωρίς δίσκο και εξώφυλλο.
Είναι μια μικρή ιστορία από τα πενήντα και πλέον χρόνια της σχέσης τους. Ίσως και μια εξήγηση για την απορία που προκαλεί η σημερινή τους σύγκρουση: πώς έφτασαν έως εδώ δύο άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να μετατρέπουν ακόμη και τις δυσκολίες τους σε τραγούδια; Ο γάμος τους τελείωσε, οι ζωές τους άλλαξαν, αλλά για δεκαετίες εξακολουθούσαν να έχουν λόγο να συναντηθούν στο στούντιο. Οι δίσκοι συνέχιζαν από εκεί που σταματούσε η συμβίωση.
Και φτάνουμε στο σήμερα, στις σκληρές ανακοινώσεις τους, που μοιάζουν να βάζουν τελεία σε μια κοινή διαδρομή δεκαετιών. Η Βίσση λέει ότι, ίσως, δεν γνώρισε ποτέ τον άνθρωπο που πίστευε ότι ήξερε. Ο Καρβέλας απαντά ότι δεν αναγνωρίζει την Άννα που αγάπησε και θαύμασε. Και κάπως έτσι, δύο άνθρωποι που κάποτε γνώριζαν ο ένας τον άλλον καλύτερα από τον καθένα, μοιάζουν σήμερα ξένοι μέσα στην ίδια τους την ιστορία.
Πριν από το «Εμείς»
Οι μεγάλες ιστορίες δεν προαναγγέλλουν πάντα τη σημασία τους. Κάποιες αρχίζουν αθόρυβα. Έτσι ξεκίνησε και η ιστορία της Άννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα. Εκείνη, μια νεαρή τραγουδίστρια που είχε φτάσει από την Κύπρο στην Αθήνα το 1973. Εκείνος, ένας συνθέτης που απείχε πολύ από την εικόνα που είχε πλάσει στο μυαλό της. Ο παραγωγός Αχιλλέας Θεοφίλου τους έφερε σε επαφή. Η Βίσση πήγε στο πατρικό σπίτι του Καρβέλα, περιμένοντας να γνωρίσει έναν φοιτητή της Νομικής. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε απέναντι σε έναν μακρυμάλλη νεαρό, με απότομο τρόπο και ελάχιστη διάθεση να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της.
Η έλξη δεν γεννήθηκε με την πρώτη ματιά. Ήρθε αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, καθώς η αρχική αμηχανία έδινε τη θέση της στην οικειότητα και ο θαυμασμός για τη μουσική του Καρβέλα άρχιζε να αποκτά μια πιο προσωπική διάσταση. Η Άννα έκανε ακόμη τα πρώτα της βήματα στο έντεχνο και στο λαϊκό τραγούδι, χωρίς να γνωρίζει πόσο μακριά θα την οδηγούσε η φωνή της και πόσο διαφορετική θα γινόταν η καλλιτεχνική της ταυτότητα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 συμμετείχε στον δίσκο «Μια χαρά, μια καημός», σε μουσική του Καρβέλα. Ανάμεσα στα τραγούδια του ήταν και το «Κρύβαμε την αγάπη μας», μια σύνθεση που, όπως έχει αποκαλύψει η ίδια, εκείνος είχε γράψει ειδικά για τη φωνή της. Ένα τραγούδι που, κοιτάζοντας κανείς την ιστορία τους από απόσταση δεκαετιών, μοιάζει σχεδόν προφητικό.
Ένα «ναι» από το διπλανό αυτοκίνητο
Και φτάνουμε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η σχέση αλλάζει. Η πρόταση γάμου, σύμφωνα με την αφήγησή της, έγινε από το παράθυρο του αυτοκινήτου του. Πάντα ανατρεπτικός ο Νίκος Καρβέλας. Βρίσκονταν σε διπλανά οχήματα όταν της ζήτησε να παντρευτούν. Εκείνη είπε το «ναι» και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Παντρεύτηκαν τον Μάιο του 1983, με κουμπάρο τον τότε πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Σπύρο Κυπριανού. Τον Νοέμβριο γεννήθηκε η Σοφία. Η ιδιωτική ζωή και η δουλειά δύσκολα ξεχώριζαν: ο άνθρωπος που μοιραζόταν μαζί της το σπίτι ήταν κι εκείνος που έγραφε το επόμενο τραγούδι της. Κι εμείς, άλλωστε, έτσι τους γνωρίσαμε: σαν δύο ανθρώπους που οι ζωές τους είχαν δεθεί τόσο βαθιά, ώστε ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς τον έναν χωρίς τον άλλον.
Η ζωή ανάμεσα στις ηχογραφήσεις
Ο Καρβέλας γνώριζε τι μπορούσε να κάνει η φωνή της. Η Βίσση μπορούσε να ακολουθήσει τις αλλαγές στη μουσική του, να περάσει από μια χαμηλόφωνη μπαλάντα στη ροκ ένταση και από εκεί σε ένα χορευτικό κομμάτι. Το 1985 κυκλοφόρησε το «Κάτι συμβαίνει», με μουσική του Καρβέλα και του Αντώνη Βαρδή. Εκεί βρισκόταν το «Δώδεκα», που θα ακολουθούσε τη Βίσση για δεκαετίες.
Αργότερα ήρθαν η «Φωτιά», το «Εμείς» και το «Λάμπω». Το «Κλίμα τροπικό», το «Τραύμα» και το «Αντίδοτο» σημάδεψαν το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990. Το 2000 προστέθηκε η «Κραυγή».
Οι τίτλοι μοιάζουν εκ των υστέρων με λέξεις από την προσωπική τους ιστορία, αλλά το κοινό αγάπησε όλα αυτά τα τραγούδια. Στη δουλειά υπήρχαν εντάσεις. Και οι δύο έχουν μιλήσει για διαφωνίες και για την επιμονή με την οποία αντιμετώπιζαν τις ηχογραφήσεις. Ωστόσο, όσο έντονες κι αν ήταν οι διαφωνίες τους, όταν μιλούσαν δημόσια ο ένας για τον άλλον, τα λόγια τους είχαν πάντα μια ξεχωριστή τρυφερότητα, σαν να μην ξεχνούσαν ποτέ όλα όσα τους ένωναν.
Από τους δίσκους πέρασαν και στο μουσικό θέατρο. Το 1991 παρουσιάστηκαν οι «Δαίμονες», με τη Βίσση σε κεντρικό ρόλο. Το 2002 ακολούθησε η «Μάλα», εμπνευσμένη από την ιστορία της Μάλα Ζίμετμπαουμ. Οι «Δαίμονες» επέστρεψαν το 2013 και το 2015 ανέβηκαν οι «Καμπάνες του Edelweiss». Οι παραστάσεις απαιτούσαν άλλον χρόνο προετοιμασίας, άλλες αντοχές και διαφορετική παρουσία από εκείνη ενός νυχτερινού προγράμματος. Παρέμεναν, πάντως, κοινά τους σχέδια.
Ο γάμος τελείωσε πριν από τη συνεργασία
Το 1992 ο γάμος τους έφτασε στο τέλος του, αλλά η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη όχι. Μερικοί από τους πιο επιτυχημένους δίσκους τους «γεννήθηκαν» στα χρόνια που ακολούθησαν, αποδεικνύοντας πως όσα τους ένωναν καλλιτεχνικά δεν μπορούσαν να χωρέσουν στα όρια ενός γάμου.
Απέκτησαν άλλους συντρόφους. Η Σοφία παρέμενε ο οικογενειακός τους δεσμός, ενώ η Βίσση εξακολουθούσε να μιλά με θαυμασμό για τον δημιουργό Καρβέλα, ακόμη κι όταν αναφερόταν στις δυσκολίες της προσωπικής τους σχέσης. Στη σκηνή η παρουσία του ακουγόταν μέσα από τα τραγούδια, είτε βρισκόταν εκεί είτε όχι.
Υπήρξαν, βέβαια, και οι «σιωπές». Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 πέρασαν μια σοβαρή κρίση και για περίπου δύο χρόνια δεν μιλούσαν. Όταν αποκαταστάθηκε η επικοινωνία, η κοινή τους πορεία έμοιαζε να έχει αντέξει άλλη μία δοκιμασία. Επανήλθαν τα πειράγματα στις δημόσιες εμφανίσεις, η άνεση ανθρώπων που γνωρίζονται τόσο καλά, ώστε μια κουβέντα αρκεί για να θυμηθούν την ίδια ιστορία.
Δεν χρειάζεται να μετρήσει κανείς ένα προς ένα τα τραγούδια για να αντιληφθεί πόσο βαθιά έχει αφήσει ο Νίκος Καρβέλας το αποτύπωμά του στη μουσική διαδρομή της Άννας Βίσση. Εκατοντάδες συνθέσεις του έχουν γίνει κομμάτι της φωνής της και έχουν συνοδεύσει διαφορετικές εποχές της καριέρας της. Στη δισκογραφία της, βέβαια, έχουν θέση και άλλοι σημαντικοί δημιουργοί, από τα πρώτα της βήματα μέχρι το «Απαγορευμένο». Ωστόσο, το όνομα του Καρβέλα παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μουσική της ταυτότητα.
Η βραδιά που τους βρήκε χωριστά
Στο ΟΑΚΑ, τον Σεπτέμβριο του 2026, η Βίσση τραγούδησε χωρίς τον Καρβέλα στην εξέδρα. Η απουσία του προκάλεσε ερωτήματα. Η απάντηση ήρθε με μια ανακοίνωση στην οποία ο συνθέτης περιέγραφε τόσο καλλιτεχνική διαφωνία όσο και προσωπική προσβολή. Υποστήριξε ότι διαφωνούσε με τη μορφή του θεάματος, ότι αποκλείστηκε από τις μουσικές πρόβες και ότι δεν θα λάμβανε την πρόσθετη αμοιβή που θεωρούσε συμφωνημένη. Έπειτα αναφέρθηκε στην αλλαγή των θέσεων που είχαν προβλεφθεί για τον ίδιο και τους καλεσμένους του. Κατά τη δική του αφήγηση, όταν έμαθε ότι η Βίσση ήταν ενήμερη για αυτή τη μεταχείριση, αισθάνθηκε συντριβή.
Η Άννα Βίσση, από την πλευρά της, παρουσίασε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή των γεγονότων, υποστηρίζοντας ότι ο Νίκος Καρβέλας γνώριζε εξαρχής τον σχεδιασμό της συναυλίας και είχε δώσει τη συγκατάθεσή του. Σύμφωνα με την τραγουδίστρια, λίγο πριν από την εκδήλωση ο συνθέτης απαίτησε το ποσό του 1,5 εκατ. ευρώ, ενώ η ίδια κατήγγειλε ότι δέχθηκε απειλές.
Στην αντιπαράθεση παρενέβη και η εταιρεία παραγωγής, διαψεύδοντας ότι υπήρξε συμφωνία για πρόσθετη αμοιβή του Καρβέλα. Παράλληλα, ανακοίνωσε την καταβολή προκαταβολής 250.000 ευρώ στην AUTODIA, τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, ποσό που αφορά τον οργανισμό και δεν συνιστά προσωπική εξόφληση του συνθέτη.
Η διαμάχη, ωστόσο, δεν σταμάτησε εκεί. Στις 8 Οκτωβρίου, ο Νίκος Καρβέλας επανήλθε με νέα δημόσια τοποθέτηση, διαψεύδοντας κατηγορηματικά τόσο την απαίτηση του 1,5 εκατ. ευρώ όσο και τις καταγγελίες περί απειλών. Όπως υποστήριξε, εκείνο που διεκδικούσε ήταν η ίδια αμοιβή που είχε λάβει σε προηγούμενες συναυλίες. Παράλληλα, απέκλεισε το ενδεχόμενο οποιασδήποτε μελλοντικής καλλιτεχνικής συνεργασίας με την Άννα Βίσση, ενώ προχώρησε σε ανάκληση της εντολής που είχε δώσει στην Αυτοδιαχείριση, τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Μουσικών Πνευματικών Δικαιωμάτων στην Ελλάδα, για τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων των τραγουδιών του. Η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι όποιος καλλιτέχνης επιθυμεί να ερμηνεύσει τα τραγούδια του θα πρέπει πλέον να εξασφαλίσει τη δική του άδεια.
Η πρώτη ανακοίνωση του Νίκου Καρβέλα
«Τις τελευταίες ημέρες, διαδίδονται πολλά και ανακριβή ως προς την απουσία μου από τη συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο με ερμηνεύτρια την Άννα Βίσση. Απέναντι στις ανακρίβειες που ακούγονται, έχω υποχρέωση να τοποθετηθώ. Ακόμη και αυτοί που δεν τους αρέσουν τα τραγούδια μου ή δεν με συμπαθούν, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν πως όταν μιλάω, μιλάω με, υπερβολική ίσως, ειλικρίνεια και αμεσότητα. Έτσι θα κάνω και τώρα.
Η σχέση μου με την Άννα Βίσση, καλλιτεχνική και προσωπική, είναι γνωστή. Έχω συνθέσει, γράψει και ενορχηστρώσει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το σύνολο της δισκογραφίας της. Έχω βιώσει μαζί της και τις μεγάλες επιτυχίες, αλλά και τις δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής μας πορείας. Αυτή η κοινή πορεία έχει αποτυπωθεί μέχρι σήμερα σε όλες τις συναυλίες και εμφανίσεις της Άννας, όπως αποτυπώθηκε και στην επιλογή των τραγουδιών της συναυλίας στο ΟΑΚΑ: τα 47 από τα 50 τραγούδια που ερμήνευσε η Άννα είναι δικές μου δημιουργίες.
Στην κοινή διαδρομή μας με την Άννα, έως σήμερα, λειτουργούσαμε με πλήρη συνεννόηση και ενότητα. Όλα αυτά τα χρόνια, οι επιλογές για το πώς, πού και πότε θα παρουσιαστούν τα τραγούδια μου αποφασίζονταν από κοινού μεταξύ μας. Η Άννα καταλάβαινε και εμένα και τη μουσική μου. Γι’ αυτό το λόγο, σπάνια υπήρχε οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφωνία ανάμεσά μας.
Όλα αυτά, δυστυχώς, φαίνονται να έχουν αλλάξει. Η Άννα έχει πάρει μία κατεύθυνση, τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικό όσο και σε επίπεδο δημόσιας παρουσίας, που δεν με βρίσκει σύμφωνο.
Οι ως τώρα συναυλίες μας είχαν στο επίκεντρό τους τη δύναμη των τραγουδιών, την ερμηνεία της Άννας και, πάνω από όλα, την αλληλεπίδραση του κοινού με τη μουσική μας. Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς έχουμε κάνει με την Άννα μεγάλες και εντυπωσιακές παραγωγές. Όμως το μέγεθος και ο εντυπωσιασμός δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός.
Όταν η Άννα με ενημέρωσε για τη συναυλία που ήθελε να κάνει στο ΟΑΚΑ, προβληματίστηκα ιδιαίτερα. Πίστευα ότι το κοινό μας δεν θα απολάμβανε πραγματικά τα τραγούδια μας σε έναν τέτοιο τεράστιο χώρο. Πολύ περισσότερο όταν οι τιμές των εισιτηρίων έφταναν μέχρι και τα 400 Ευρώ.
Σέβομαι απόλυτα όσους στερήθηκαν για να αγοράσουν εισιτήριο για τη συναυλία αυτή. Αλλά εγώ αντιλαμβάνομαι την τέχνη μου ως μια τέχνη λαϊκή και προσιτή. Με το κοινό να ευχαριστιέται την αμεσότητα και να διασκεδάζει μαζί και δίπλα με τους καλλιτέχνες.
Δεν μπορώ να δεχτώ ότι όσοι δεν μπορούν να δώσουν πολλά χρήματα θα καταλήξουν να ακούνε τα τραγούδια μου από θέσεις με μειωμένη ως καθόλου ορατότητα, σε ένα αχανές γήπεδο.
Άλλο να προσφέρεται ένα ωραίο θέαμα, και άλλο τα τραγούδια να γίνονται δευτερεύον, συνοδευτικό υλικό για ένα φαραωνικό «υπερθέαμα» εικόνας που το παρακολουθείς από γιγαντοοθόνες.
Δεν είναι θέμα επιλογής «χώρων». Είναι σύγκρουση μεταξύ τελείως διαφορετικών προθέσεων και οραμάτων. Σύγκρουση μεταξύ δύο ασύμβατων καλλιτεχνικών αντιλήψεων.
Αρέσουν δεν αρέσουν, τα τραγούδια μου έχουν μια δόση απειθαρχίας και, αυτό που λένε (ή μου καταλογίζουν), μια δόση «τρέλας». Αυτή είναι η δική μου καλλιτεχνική γλώσσα. Πότε προκλητικά, πότε αστεία, πότε απλά και πότε πιο συνθετικά περίπλοκα, πότε συγκινητικά και πότε «θεατρικά», τα τραγούδια μου απαιτούν έναν πηγαίο αυθορμητισμό.
Δεν θέλω να τα βλέπω καλογυαλισμένα, ούτε θέλω να τα δω να γίνονται αλατοπίπερο για κοσμικές εκδηλώσεις της οικονομικής ελίτ.
Κάποιοι πρόλαβαν να «διαρρεύσουν» διάφορα για οικονομικές διαφορές μου με την εταιρεία παραγωγής, νομίζοντας, ίσως, πως θα «μεταθέσουν» τη συζήτηση από την βαθιά καλλιτεχνική διαφωνία που πλέον χαρακτηρίζει τη σχέση μας με την Άννα. Ίσως, από την άλλη πλευρά, να διέρρευσαν όσα διέρρευσαν, θεωρώντας πως θα διστάσω να αναφερθώ και στο θέμα αυτό. Αν με ήξεραν καλύτερα, θα γνώριζαν ότι δεν διστάζω ποτέ μπροστά στην αλήθεια.
Βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου. Και η δουλειά μου είναι να γράφω τραγούδια. Ο δημιουργός θα πρέπει να αμείβεται για τη δουλειά του, όπως πρέπει να αμείβεται οποιοσδήποτε άνθρωπος εργάζεται.
Έτσι άλλωστε δουλεύαμε πάντοτε με την Άννα. Αυτή ήταν η συμφωνία που τηρούσαμε στις προηγούμενες συναυλίες (Καλλιμάρμαρο): ελάμβανα αμοιβή και αυτό ανεξάρτητα από τα δικαιώματα του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης που με εκπροσωπεί, ως συνθέτη και στιχουργό.
Λίγες μόλις ημέρες πριν την πραγματοποίηση της συναυλίας και ενώ η Άννα εντελώς απρόσμενα μου είπε να μην συμμετάσχω στις μουσικές πρόβες στο ΟΑΚΑ, μου παρουσίασαν ως τετελεσμένο γεγονός ότι δεν θα έπαιρνα καμία αμοιβή από τη συναυλία, με την αιτιολογία ότι η παραγωγή υπήρξε πολύ ακριβή.
Αδυνατώ να κατανοήσω το γιατί η ενοικίαση εξοπλισμού και χώρου και η πληρωμή μουσικών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού συνιστά κόστος, ενώ η αμοιβή του δημιουργού των 47 από τα 50 τραγούδια της συναυλίας δεν συγκαταλέγεται στο κόστος που οφείλει να έχει προϋπολογίσει η εταιρεία παραγωγής.
Πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στον χώρο, ακούω παραγωγό να δηλώνει τελεσιγραφικά στον δημιουργό ότι δεν θα πληρωθεί επειδή το κόστος του παραγωγού είναι μεγάλο. Και μάλιστα για μια συναυλία που ο ίδιος ο παραγωγός επέλεξε να κάνει, χωρίς καν να ρωτήσει τον δημιουργό.
Τους ενημέρωσα, από πλευράς μου, ότι δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο από το να πάρω τη συμφωνημένη αμοιβή που είχα πάρει σε ανάλογες περιπτώσεις και που φυσικά ήταν σε πλήρη γνώση της εταιρείας παραγωγής μέσω της Άννας.
Γρήγορα κατάλαβα πως το οικονομικό θέμα ήταν απλώς η πρώτη πράξη μιας γενικότερης προσβλητικής συμπεριφοράς εναντίον μου. Ωστόσο, πείστηκα από το περιβάλλον μου να πάω στη συναυλία, παρά το αρνητικό κλίμα που ήδη υπήρχε με την εταιρεία παραγωγής, για να τιμήσω το κοινό.
Λίγες μόλις ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας, έλαβα ενημέρωση από πρόσωπο που μιλούσε για λογαριασμό της εταιρείας παραγωγής, ότι ο βασικός χρηματοδότης και παράγοντες της εταιρείας παραγωγής δεν επιθυμούσαν να καθίσω δίπλα τους, ούτε εγώ ούτε καν οι οικείοι και προσκεκλημένοι μου, και ότι είχαν ακυρώσει τα αρχικά εισιτήρια όλων μας και τα είχαν αντικαταστήσει με νέα εισιτήρια, σε νέες θέσεις, απομακρυσμένες και υποδεέστερες από τις αρχικές.
Στο πλαίσιο της επικοινωνίας αυτής, απάντησα το αυτονόητο: ότι η ενέργειά τους ήταν απόλυτα προσβλητική για εμένα και ότι θα ερχόμουν στη συναυλία, και θα καθόμουν, και εγώ και οι προσκεκλημένοι μου, στις αρχικές μας θέσεις.
Η απάντηση που έλαβα είναι ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Όταν ρώτησα επί λέξει «Και τι θα κάνετε; Θα μου απαγορεύσετε να μπω και να καθίσω στη θέση μου;», η απάντηση που πήρα ήταν ότι, πράγματι, αυτό θα καλούνταν να κάνουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ότι, στην περίπτωση αυτή, παύει οποιαδήποτε συζήτηση επί του οικονομικού.
Το τελειωτικό χτύπημα που δέχθηκα, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν όταν ζήτησα να μάθω αν η Άννα γνώριζε για αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά και μου μεταφέρθηκε από την Νίκη Βίσση ότι ναι, ήταν ενήμερη.
Μια λέξη μόνο μπορεί να εκφράσει αυτό που αισθάνθηκα: Συντριβή.
Ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η Άννα συναίνεσε σε μια τόσο μεγάλη απρέπεια εναντίον μου. Φυσικά , δεν πήγα στη συναυλία.
Η τελευταία πράξη της προσβλητικής συμπεριφοράς που μου επιφύλαξαν ήλθε μετά την ολοκλήρωση της συναυλίας. Χωρίς να έχει συμφωνηθεί τίποτα τέτοιο μεταξύ μας, έθεσαν ως προϋπόθεση, για να μου καταβάλουν οποιαδήποτε αμοιβή, να υπογράψω ότι δεν θα έκανα καμία δημόσια αρνητική αναφορά στην Άννα, και μάλιστα με απειλή ποινής χιλιάδων ευρώ εφόσον έκανα κάτι τέτοιο.
Φυσικά δεν δέχθηκα να απαρνηθώ την ελευθερία της γνώμης μου και να την ανταλλάξω με χρήμα. Και μάλιστα με χρήμα που δεν μου το «χάριζαν», αλλά ήταν η αμοιβή που δικαιούμουν ως δημιουργός των τραγουδιών.
Καμία πρόθεση δεν είχα και δεν έχω να προσβάλω τον οποιονδήποτε.
Προσβολή δεν είναι να εκφράζεσαι ελεύθερα και ειλικρινά. Προσβολή είναι να απαιτούν από σένα να μην μιλάς και να μην εκφράζεις τη γνώμη σου.
Ο δημιουργός ενός καλλιτεχνικού έργου έχει δικαίωμα να αμείβεται και δεν πρέπει να ντρέπεται για αυτό. Έχει, επίσης, χρέος να υπερασπίζεται την ακεραιότητά του έργου και τις συνθήκες παρουσίασής του. Έχει χρέος και δικαίωμα να επιλέγει το πώς το έργο του πλαισιώνεται αισθητικά, κοινωνικά και ιδεολογικά. Έχει δικαίωμα, όποτε το κρίνει σκόπιμο, να εκφράζει αμφιβολίες και αντιρρήσεις στην περίπτωση που αυτή η πλαισίωση έρχεται σε σύγκρουση με τις καλλιτεχνικές προθέσεις, την προσωπικότητα και την κοινωνική στάση του.
Καταλήγοντας, νομίζω ότι γίνεται σαφές από όσα ανέφερα, ότι τόσο αυτό το δελτίο τύπου, όσο και οι επόμενες κινήσεις μου, αποσκοπούν στην υπεράσπιση του έργου μου και στην απόδοση στο πρόσωπό μου του σεβασμού που μου αναλογεί ως δημιουργού».
Η ανακοίνωση της Άννας Βίσση
«Ένα δελτίο τύπου τεσσάρων σελίδων, γεμάτο υποκρισία και λαϊκισμό, με τη γνωστή κατά τα άλλα ευγλωττία του Νίκου, που αυτή τη φορά κάθε άλλο παρά με πείθει. Εσύ μιλάς για συντριβή. Εγώ μιλάω για ντροπή.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ο Νίκος Καρβέλας πριν τη συναυλία, άφηνε όλους, και κυρίως εμένα, να πιστεύουμε πως ήταν περήφανος για αυτό που θα παρουσίαζα. Κάτι που και ο ίδιος θεωρούσε ως φυσική μου εξέλιξη μετά από τις συναυλίες στο Ηρώδειο και το Καλλιμάρμαρο. Ήταν δε πλήρως ενήμερος και σύμφωνος για το όραμα του ΟΑΚΑ, αυτό που σήμερα υποτιμητικά αποκαλεί «φαραωνικό υπερθέαμα».
Ποτέ δεν εξέφρασε σε εμένα κάποια ένσταση ούτε για την παραγωγή και τον τρόπο παρουσίασης του έργου του, αλλά ούτε και για τις τιμές των εισιτηρίων όπως υποκριτικά αναφέρεται στη δήλωσή του. Άποψη δεν είχε άλλωστε ούτε τα προηγούμενα χρόνια για τις τιμές των εισιτηρίων στις εκάστοτε συναυλίες μου, ούτε και για τις τιμές στα νυχτερινά κέντρα όπου εμφανιζόμουν, ενώ λάμβανε κατά περίπτωση αμοιβή επί των κερδών μου, πέραν των πνευματικών δικαιωμάτων του, ως αναγνώριση της καλλιτεχνικής μας συνεργασίας, παρότι εδώ και πολλά χρόνια δεν συμμετείχε στην προετοιμασία αυτών.
Έκπληκτη λοιπόν, πληροφορήθηκα τρία εικοσιτετράωρα πριν από τη συναυλία, ότι αιφνιδιαστικά και παράλογα απαίτησε 1,5 εκατομμύριο ευρώ, τα οποία αν δεν λάμβανε εντός 24 ωρών, θα χρησιμοποιούσε κάθε μέσο για να απαγορεύσει τη διεξαγωγή της συναυλίας.
Την επόμενη μέρα και όταν πλέον συνειδητοποίησε ότι δεν είχε καμία δυνατότητα να εμποδίσει τη συναυλία, τα βέλη του στράφηκαν προς το πρόσωπό μου και διατύπωσε ευθείες απειλές μέσω της αδελφής μου Νίκης, και ενώπιον μαρτύρων, ότι θα με διέσυρε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ότι θα με κατέστρεφε προσωπικά και καλλιτεχνικά, ώστε «να μην τολμώ να βγω από το σπίτι μου», όπως χαρακτηριστικά είπε.
Και εδώ θέλω να πω ότι όλα αυτά τα ξεστόμισε ο άνθρωπος που τους τελευταίους έξι μήνες και ενώ είχε οικονομική ανάγκη, έτρεξα εγώ να τον εξυπηρετήσω, όπως έκανα άλλωστε μια ζωή. Το ποσό που αποδεδειγμένα έχει λάβει ξεπερνάει τις 500.000 ευρώ. Μεγάλο μέρος αυτού, δόθηκε από τον Γιάννη Κούστα προς διευκόλυνση της κατάστασης, με τη δέσμευση του Νίκου Καρβέλα της επιστροφής των χρημάτων.
Είναι λοιπόν παράλογο ότι κατόπιν αυτής της εκβιαστικής και απειλητικής συμπεριφοράς έγινε αλλαγή των θέσεων του και των καλεσμένων του τη βραδιά της συναυλίας; Πώς θα μπορούσε η παραγωγή να ανεχθεί δίπλα της την παρουσία του ανθρώπου που μόλις την προηγούμενη ημέρα επέδειξε τέτοια συμπεριφορά;
Επίσης, αυτό που με σοκάρει είναι το γεγονός πως ο ίδιος άνθρωπος που είχα δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια, που θεωρούσα φίλο μου, συνεργάτη μου και οικογένειά μου, διάλεξε τη συγκεκριμένη στιγμή και πριν το σημαντικότερο εγχείρημα της καριέρας μου, να μου δημιουργήσει αφόρητη ψυχολογική πίεση, στην οποία μόνο εγώ ξέρω πως μπόρεσα να ανταπεξέλθω. Αυτό το χρωστάω στην αγάπη και την πίστη του κόσμου που εκείνο το βράδυ με παρέσυρε στο πιο όμορφο μουσικό ταξίδι της ζωής μου.
Όσο για τη «φίμωση» που αναφέρει, δεν έγινε καμία τέτοια προσπάθεια εκ μέρους μου. Το μόνο που επιχείρησα να διασφαλίσω είναι ότι δε θα προχωρούσε σε καμία απόπειρα συκοφαντικής δυσφήμισης προς το πρόσωπό μου, μάλιστα με τη δέσμευση ότι δε θα έκανα κάτι αντίστοιχο κι εγώ. Άλλωστε δεν έχω κάτι να κρύψω και δεν ανέχομαι πλέον να εκβιάζομαι συναισθηματικά και να χειραγωγούμαι. Όσοι θέλουν μπορούν να κρατήσουν τη γεμάτη ψέματα και αντιφάσεις εκδοχή του Νίκου Καρβέλα, εγώ θα κρατήσω την αλήθεια, η οποία με χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνιδα από την αρχή της καριέρας μου.
Τελικά, για μένα ίσως αυτό είναι το πιο οδυνηρό απ’ όλα. Όχι η οικονομική διαφωνία ή ό,τι άλλο ισχυρίζεται, αλλά ότι ανακάλυψα πως τον άνθρωπο που πίστευα ότι γνώριζα τόσα χρόνια, ίσως δεν τον γνώρισα ποτέ.
Αυτή είναι η τελευταία προσωπική δημόσια τοποθέτηση που κάνω σχετικά με αυτό το θέμα. Θα πάμε κόντρα κι όπου βγει…».
Η δεύτερη ανακοίνωση του Νίκου Καρβέλα
«H Άννα Βίσση, μιλώντας προφανώς και εξ ονόματος της εταιρείας παραγωγής, εξέδωσε χθες μια δημόσια ανακοίνωση ως απάντηση στο δελτίο Τύπου μου. Αυτά είναι όσα έχω να πω, για την ώρα:
- Η Εταιρεία παραγωγής και η Άννα υποστηρίζουν ότι ήμουν ενήμερος για τη συναυλία στο ΟΑΚΑ και «περήφανος» για αυτό που θα παρουσίαζαν. Ενήμερος για το ίδιο το προαποφασισμένο (ερήμην μου) γεγονός ήμουν – όπως ενήμερη ήταν και όλη η Ελλάδα. Περήφανος, όχι. Και δεν υπήρξα, ούτε είμαι περήφανος, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και για την ανοχή που ανοήτως επέδειξα σε συμπεριφορές όπως αυτή της Άννας και της κας Μέρμηγκα/Κούστα, οι οποίες, άλλωστε, μου απαγόρευσαν να έχω οποιοδήποτε ρόλο, δημιουργικό ή συμβουλευτικό στην συγκεκριμένη συναυλία, προφανώς για να μην «αλλοιώσω» το είδος του θεάματος που μόνες τους είχαν προαποφασίσει να παρουσιάσουν.
- Με την ανακοίνωσή της, η Άννα Βίσση επιβεβαιώνει ξεκάθαρα ότι υπήρχε συμφωνία σε όλες τις συνεργασίες μας για αμοιβή μου πέραν των πνευματικών δικαιωμάτων που εισπράττω μέσω του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης. Εμμέσως αλλά σαφώς, επιβεβαιώνει, επίσης, ότι η ίδια ήταν απολύτως ενήμερη και ενέκρινε την ντροπιαστική και σκόπιμα προσβλητική και υποτιμητική αλλαγή της θέσης της δικής μου, των οικείων και των προσκεκλημένων μου και την απειλή της απαγόρευσης εισόδου μου στο ΟΑΚΑ, εάν εμφανιζόμουν για να καθίσω στην αρχική μου θέση. Δεν θα προσθέσω τίποτα περισσότερο από το ότι αυτή δεν είναι η Άννα που εγώ ήξερα, αγάπησα και θαύμασα.
- Είναι χονδροειδές ψέμα ότι ζήτησα 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Ζήτησα την ίδια αμοιβή που είχα λάβει, βάσει της πάγιας συμφωνίας μου με την Άννα, για τις συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο (επιπλέον, ασφαλώς, των όποιων δικαιωμάτων είχα λαμβάνειν από τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης). Αυτή και μόνο είναι η απόλυτη αλήθεια. Η «θέση» τους (αποφεύγω συνειδητά σκληρότερο χαρακτηρισμό) ήταν η εξής: ή παίρνεις τα μισά ή δεν παίρνεις τίποτα, και μάλιστα (τα μισά) υπό τον όρο να μη μιλήσω ποτέ αρνητικά για την Άννα. Αρνήθηκα κατηγορηματικά, μη δεχόμενος, όπως έχω αναφέρει στο δελτίο τύπου μου, να απαρνηθώ την ελευθερία της γνώμης μου και να την ανταλλάξω με χρήμα.
- Τα περί δήθεν απειλών μου να «διασύρω» και να «καταστρέψω» την Άννα, σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο, είναι αστειότητες και ψεύδη. Γιατί να καταστρέψω την Άννα; Να τη διασύρω για ποιον λόγο και με ποιο κίνητρο ή επιχείρημα; Η Άννα είναι, όπως έχω ξαναπεί, ελεύθερη να επιλέξει τον δρόμο της και εγώ να συνεχίσω να ακολουθώ τον δικό μου. Εγώ ως δημιουργός ακολουθώ τις υποδείξεις του δημιουργικού μου γίγνεσθαι. Ποτέ μου δεν συμβιβάστηκα, ποτέ μου δεν έσκυψα το κεφάλι και ποτέ μου δεν εξαγοράσθηκα. Προτιμώ λοιπόν την οικονομική μου αυτοκτονία παρά την ηθική μου δολοφονία. Εν τέλει, μία είναι η πικρή αλήθεια: η Άννα, με την συμπεριφορά της και τις επιλογές όψιμων συνεργατών και φίλων, έθεσε συνειδητά (και ίσως προγραμματισμένα) τον εαυτό της εκτός πλαισίου οποιασδήποτε καλλιτεχνικής μας συνεργασίας στο μέλλον.
- Το σημείο όμως της ανακοίνωσης που πραγματικά ξεπερνά το όριο του ανεκτού είναι εκείνο στο οποίο, με μια εντελώς χαοτική και ακατανόητη διατύπωση (όπου συμφύρονται, άτακτα, δήθεν «δάνεια» και δήθεν «εξυπηρετήσεις»), η Άννα μιλάει για δήθεν «εξυπηρέτηση» ύψους 500.000 ευρώ που υποτίθεται πως μου έκανε ο κ. Κούστας, και μάλιστα, επειδή «είχα ανάγκη». Ουδέποτε έλαβα χρήματα από τον κ. Κούστα. Όπως λέγεται, το «κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα». Μαθαίνω όμως τώρα, από την ανακοίνωση της Άννας, ότι ειδικά το κεφάλαιο του κ. Κούστα έχει τουλάχιστον μεγάλη καρδιά. Φαίνεται πως η εταιρεία παραγωγής του κ. Κούστα μπορεί να αισθάνεται άβολα όταν πρέπει να πληρώσει σε έναν δημιουργό αυτά που δικαιούται, αλλά, αντ’ αυτού, ο ίδιος ο κ. Κούστας επιδίδεται σε «φιλανθρωπία» για να με βοηθήσει (προφανώς ως «αναξιοπαθούντα»). Αλλά επειδή η μεγαλοψυχία και η φιλανθρωπία έχουν, φαίνεται, και τα όριά τους, από όσα διαβάζω στην ανακοίνωση της Άννας συνάγεται ότι ο κ. Κούστας δεν με «ελέησε» ακριβώς: υποτίθεται μου «δάνεισε» ποσά για να του τα επιστρέψω (ελπίζω, τουλάχιστον, άτοκα). Η ανακοίνωση χαρακτηρίζει τα όσα αναφέρω στο δικό μου δελτίο τύπου ως λαϊκισμό. Αναρωτιέμαι ποια λέξη μπορεί να αποδώσει την κατασκευή μιας τόσο ακραίας μυθοπλασίας, με την οποία οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν στο σημείο να αυτοπαρουσιάζονται ως «φιλάνθρωποι».
- Στο σημείο αυτό, θα παρακάμψω τόσο την Εταιρεία όσο και την Άννα Βίσση και θα στραφώ στο κοινό: κατανοώ απόλυτα ότι όλη αυτή η συζήτηση περί αμοιβών φαντάζει προκλητική σε ανθρώπους που παλεύουν να βγάλουν τον μήνα. Θα ήθελα όμως να απευθύνω μια ερώτηση σε εκείνους που παρακάμπτουν το θέμα αρχών, που τίθεται εδώ, επικεντρώνοντας στο ύψος των χρημάτων. Ας αναρωτηθούν οι ίδιοι το εξής, και ας απαντήσουν ανυπόκριτα: αν ο μόχθος και η εργασία τους αποτελούσε την βασική πρώτη ύλη του υψηλού κέρδους ενός τρίτου που την εκμεταλλεύεται, θα δέχονταν να αποποιηθούν τα δικαιώματά τους; Πέρα από το θέμα αρχών, όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι δεν ασχολήθηκα ποτέ με τη διαχείριση και εξοικονόμηση χρημάτων. Αυτή είναι και η αιτία που, όσο εξωφρενικό και να ακούγεται σε τρίτους, όσο καιρό συμπορευόμασταν, η Άννα έχει όντως χρειαστεί να με στηρίξει οικονομικά. Όπως και εγώ εκείνην. Αυτή την αμοιβαία στήριξη, που έδωσα και που έλαβα, ωστόσο, ποτέ δεν την εξέλαβα ως απλοχεριά ή μεγαλοψυχία. Θεωρούσα πάντα ότι η αλληλοστήριξη είναι κάτι αυτονόητο για δύο ανθρώπους που έχουν συμπορευτεί με τον τρόπο που έχουμε συμπορευτεί εμείς. Κάποτε, Βίσση χωρίς Καρβέλα δεν υπήρχε, όπως και το αντίστροφο. Για να τελειώνουμε: όσα της οφείλω, τόσα μου οφείλει.
- Κάτι αποκλειστικά για την Άννα: τίποτα δεν αναφέρεται στην ανακοίνωση για το καλλιτεχνικό μέρος, που αποτελεί την αφετηρία και τον κορμό της θέσης μου. Όλη η ανακοίνωση αναλώνεται στα χρήματα. Δεν είναι όμως αυτή η ουσία. Η ουσία είναι τα ίδια τα τραγούδια, η δική της ερμηνεία και η διάδραση με τον κόσμο. Εάν η Άννα θεωρεί ότι η διάδραση με τον κόσμο στο ΟΑΚΑ ήταν η ίδια με όλες τις άλλες εμφανίσεις της, πλανάται. Δεν είναι θέμα επιλογής «χώρων». Όπως έχω πει, είναι σύγκρουση μεταξύ τελείως διαφορετικών προθέσεων και οραμάτων. Μετά και από όσα έμαθα περί «φιλανθρωπίας» και τα όσα υπέστην ως προσβολή, δικαιούμαι να προσθέσω: και νοοτροπιών.
- Και κάτι τελευταίο περί «κόντρας». Η θεωρία του πολέμου διδάσκει το εξής: στον πόλεμο, δεν είναι σοφό να ξεμένεις σε μια θέση αποκομμένη από πόρους. Αγαπητοί, χρηματικούς πόρους μπορεί να έχετε άφθονους. Τους μουσικούς πόρους, πάλι, πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να ξεκινήσετε να τους αναζητάτε από το μηδέν».
Η ανακοίνωση της δικηγόρου του Νίκου Καρβέλα
«Λαμβανομένων υπόψιν των πρόσφατων γεγονότων και συμπεριφορών που περιγράφονται αναλυτικά στα ήδη εκδοθέντα Δελτία Τύπου του ίδιου του κ. Νίκου Καρβέλα, ενημερώνουμε με το παρόν ότι ο κ. Νίκος Καρβέλας, όπως έχει δικαίωμα, έχει ανακαλέσει από τον ΟΣΔ Αυτοδιαχείριση, κατ’ εφαρμογήν της διάταξης του άρθρου 12 παρ.2 του Ν. 4481/2017, την εξουσία -μεταξύ άλλων- δημόσιας εκτέλεσης του συνόλου των μουσικών του έργων δια ζωντανών ερμηνειών/εκτελέσεων (π.χ. συναυλία, ζωντανές εμφανίσεις σε κέντρα διασκέδασης κλπ), ήδη από την 30η-9-2026.
Συνακόλουθα, τα ως άνω ανακληθέντα δικαιώματα, εφεξής, δεν νομιμοποιείται ο ΟΣΔ Αυτοδιαχείριση να τα αδειοδοτεί σε τρίτους χρήστες, αλλά πλέον διατηρούνται και ασκούνται αποκλειστικά από τον ίδιο τον δημιουργό/δικαιούχο ατομικά.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο κ. Νίκος Καρβέλας παραμένει μέλος του ΟΣΔ για τη διαχείριση από τον τελευταίο άλλων περιουσιακών εξουσιών του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας επί των τραγουδιών του, όπως είναι η ραδιοφωνική, τηλεοπτική μετάδοση, δημόσια εκτέλεση μηχανικά αναπαραχθέντων έργων (δημόσια εκτέλεση χωρίς ζωντανή ερμηνεία σε καταστήματα υγειονομικού ή μη ενδιαφέροντος).
Συνακόλουθα, εφεξής ο κ. Νίκος Καρβέλας θα διαχειρίζεται και θα ασκεί τα απόλυτα δικαιώματά του επί των συνόλου των τραγουδιών του (συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιών που έχει ερμηνεύσει η κα Άννα Βίσση) σε σχέση με την δημόσια εκτέλεσή τους με ζωντανή ερμηνεία (συναυλία, εμφανίσεις οιουδήποτε είδους και μορφής), αποκλειστικά ο ίδιος, σε ατομική βάση. Το εάν, πότε, υπό ποιες προϋποθέσεις και σε ποιόν θα χορηγεί τέτοιες άδειες, και, κυρίως, υπό ποιες συνθήκες θα παρουσιάζονται τα έργα του, θα αποφασίζεται αποκλειστικά από τον ίδιο».
Η ανακοίνωση της D&A Live Concerts
«Η εταιρεία D&A Live Concerts, ως παραγωγός της συναυλίας της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ, προς αποκατάσταση της αλήθειας και αποφυγή περαιτέρω εσφαλμένων εντυπώσεων, δηλώνει κατηγορηματικά ότι έχει εκπληρώσει στο ακέραιο κάθε νόμιμη και συμβατική υποχρέωσή της έναντι όλων των συντελεστών και λοιπών συνεργατών της, συμπεριλαμβανομένου του κ. Νίκου Καρβέλα.
Η εταιρεία απευθύνθηκε, ως όφειλε, στον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Μουσικών Πνευματικών Δικαιωμάτων AUTODIA, στον οποίο ο κ. Καρβέλας έχει εκχωρήσει τη διαχείριση των περιουσιακών δικαιωμάτων από τη δημόσια εκτέλεση των έργων του, και προέβη, πριν από τη διεξαγωγή της συναυλίας, στην εξασφάλιση της απαιτούμενης άδειας, καθώς και στην εμπρόθεσμη καταβολή των ποσών που προβλέπονται βάσει του δημοσιευμένου αμοιβολογίου της AUTODIA και των όρων της σχετικής υπογραφείσας σύμβασης.
Ήδη, από τις 23.09.2026, έχει καταβληθεί στην AUTODIA το ποσό των 250.000 ευρώ ως προκαταβολή και αναμένεται η οριστική εκκαθάριση βάσει του set list που έχει ήδη υποβληθεί. Μετά την ολοκλήρωση της εκκαθάρισης, θα καταβληθεί στον κ. Νίκο Καρβέλα, ως είθισται, το ποσό που προβλέπεται βάσει της σχετικής σύμβασής του με την AUTODIA.
Μεταξύ της εταιρείας και του κ. Νίκου Καρβέλα δεν υφίσταται ουδεμία συμφωνία, ούτε γραπτή ούτε προφορική, που να αφορά την εν λόγω συναυλία, καθώς και καμία άλλη συναυλία ή παράσταση.
Κατόπιν τούτων και σύμφωνα με τα τηρούμενα λογιστικά και συμβατικά αρχεία της εταιρείας, δεν υφίσταται έως σήμερα οποιαδήποτε άλλη αξίωση κατά της D&A Live Concerts από τη συναυλία στο ΟΑΚΑ.
Κάθε αντίθετος ισχυρισμός είναι ανακριβής, στερείται συμβατικού και νόμιμου ερείσματος και δεν ανταποκρίνεται σε πραγματικά δεδομένα. Σε περίπτωση δε που συνεχίσουν να εγείρονται νομικά αβάσιμες απαιτήσεις ή να διαδίδονται ανακριβείς και προσβλητικοί ισχυρισμοί, η εταιρεία δηλώνει ότι επιφυλάσσεται ρητά για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός της ενώπιον των αρμόδιων αρχών και δικαστηρίων».
Κι αν οι δρόμοι τους χωρίσουν, τα τραγούδια τους θα τους ενώνουν
Η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας έχουν γνωρίσει κι άλλες περιόδους απομάκρυνσης. Πάντα, όμως, η μουσική έβρισκε τον τρόπο να τους φέρνει ξανά κοντά. Σήμερα, τη θέση των τραγουδιών έχουν πάρει σκληρές ανακοινώσεις, οικονομικές διαφορές και δημόσιες διαψεύσεις. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι δρόμοι τους θα συναντηθούν ξανά. Ίσως, τελικά, ο χρόνος να έχει τον τελευταίο λόγο σε μια ιστορία που έμοιαζε να μην έχει τέλος. Γιατί όσα κι αν ειπωθούν σήμερα, τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει όσα υπήρξαν κάποτε. Κι αν οι ίδιοι δεν έχουν πια τίποτα να πουν ο ένας στον άλλον, υπάρχουν εκατοντάδες τραγούδια που θα συνεχίσουν να μιλούν για λογαριασμό τους.
