Για «συντονισμένο και ανελέητο πόλεμο» εις βάρος του κάνει λόγο σε γραπτή δήλωσή του ο εν αργία Δήμαρχος Πάφου, Φαίδωνας Φαίδωνος, με στόχο, όπως υποστηρίζει,την «πολιτική και ηθική» του εξόντωση.
Όπως αναφέρει, η κατάσταση αυτή ξεκίνησε από τις 21 Ιανουαρίου 2026, σημειώνοντας ότι «οι επιτήδειοι βρήκαν πρόσφορο έδαφος το ξηλωμένο κράτος» και εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να τον στοχοποιήσουν.
Υυποστηρίζει ότι πρόκειται για άτομα που στο παρελθόν «αποκαλύφθηκαν και έμειναν εκτεθειμένα» μέσα από τη δική του πολιτική δράση και τις καταγγελίες του για «σκάνδαλα, ξέπλυμα και κακοδιαχείριση».
«Τώρα νομίζουν ότι είναι η ώρα να ρίξουν λάσπη στον ανεμιστήρα και ότι κολλήσει», σημείωσε.
Επεσήμανε ότι ο ίδιος θα απαντήσει «για τον κάθε ισχυρισμό και για το κάθε δημοσίευμα», δίνοντας ωστόσο προτεραιότητα στην ποινική διαδικασία.
Ακόμη, μεταξύ άλλων, δηλώνει ότι «θα έρθει η ώρα που θα ειπωθούν όλα όπως πρέπει», προσθέτοντας ότι «η διαπλοκή δεν είναι ανίκητη».
Κλείνοντας την ανακοίνωσή του, καλεί το κοινό να παρακολουθεί τη δικαστική διαδικασία, εκφράζοντας την ελπίδα ότι «θα δημοσιεύονται όλες οι λεπτομέρειες της δίκης».
Η στοχοποίηση του Δημάρχου Φαίδωνα δεν είναι ούτε τυχαία ούτε σύμπτωση.
Είναι μια συντονισμένη επιχείρηση πολιτικής και προσωπικής εξόντωσης.
Όταν κάποιος αγγίζει κατεστημένα συμφέροντα, αποκαλύπτει σκάνδαλα και αρνείται να παίξει το παιχνίδι τους, το σύστημα αντιδρά. Και αντιδρά με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: λάσπη, κατασκευασμένα αφηγήματα και «δίκες» στα μέσα ενημέρωσης.
Ας το πούμε καθαρά:
Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι μηχανισμός εκτέλεσης χαρακτήρων.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό.
Δεν μιλάμε για έναν άγνωστο. Μιλάμε για έναν δημόσιο αξιωματούχο που έχει προσφέρει ουσιαστικά—όχι μόνο σε μια πόλη, αλλά στη δημόσια ζωή ολόκληρης της χώρας. Έναν άνθρωπο που πήρε θέσεις, που μίλησε όταν άλλοι σιωπούσαν.
Κι όμως σήμερα, αυτός ο άνθρωπος δικάζεται δημόσια—όχι με βάση επιβεβαιωμένα στοιχεία, όχι μέσα από τη νόμιμη διαδικασία, αλλά μέσα από διαρροές, επιλεκτικές πληροφορίες και αφηγήματα που διαμορφώνουν εντυπώσεις πριν καν εμφανιστεί η αλήθεια.
Υπάρχει επίσης μια νομική και ηθική γραμμή που ξεπερνιέται—και πολλοί κάνουν πως δεν τη βλέπουν.
Η δημόσια απόδοση των πιο σοβαρών ποινικών κατηγοριών σε κάποιον, χωρίς καταδίκη, δεν είναι απλώς ανεύθυνη. Έχει πραγματικές νομικές συνέπειες. Η δυσφήμιση δεν είναι θεωρητική έννοια—είναι ευθύνη.
Κι όμως, αυτή η γραμμή παραβιάζεται εύκολα, επανειλημμένα και χωρίς κανέναν σεβασμό προς τα γεγονότα ή τη δικαιοσύνη.
Αυτό που καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο ανησυχητική είναι το διπλό μέτρο.
Έχουμε δει δημόσια πρόσωπα, ακόμη και μετά από καταδίκες για διαφθορά ή κατάχρηση εξουσίας, να αντιμετωπίζονται με επιείκεια—ακόμη και με συμπάθεια—από μερίδα των μέσων και της κοινωνίας.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο.
Ένας άνθρωπος που έχει προσφέρει στην κοινωνία αντιμετωπίζεται πολύ πιο σκληρά—όχι μετά από απόφαση δικαστηρίου, αλλά πριν από αυτήν. Η «καταδίκη» εκδίδεται όχι σε αίθουσες δικαστηρίων, αλλά σε σχόλια, πάνελ και τίτλους βασισμένους σε επιλεκτικές διαρροές.
Αυτή η αντίφαση πρέπει να μας προβληματίσει.
Δείχνει ότι δεν πρόκειται για αρχές.
Πρόκειται για σκοπιμότητα, προκατάληψη και επιλεκτική αγανάκτηση.
Υπάρχει και μια άλλη πλευρά που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Ένα μέρος της κοινωνίας δεν έσπευσε απλώς να κρίνει—έσπευσε να διασύρει.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κατακλυστεί από ύβρεις, κατηγορίες και μια γλώσσα που δεν έχει θέση σε σοβαρό δημόσιο διάλογο.
Αποδίδονται οι βαρύτερες δυνατές κατηγορίες σε έναν άνθρωπο που δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα. Κανένα δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί. Καμία νόμιμη διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί. Κι όμως, η «απόφαση»—τουλάχιστον διαδικτυακά—έχει ήδη εκδοθεί.
Αυτό δεν είναι λογοδοσία. Είναι ψηφιακός όχλος.
Αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο και πολύ πιο ανησυχητικό:
την προθυμία μιας μερίδας της κοινωνίας να εγκαταλείψει βασικές αρχές τη στιγμή που το συναίσθημα, η προκατάληψη ή η πολιτική σκοπιμότητα υπερισχύουν.
Μια ώριμη κοινωνία κατανοεί τη διαφορά μεταξύ κατηγορίας και ενοχής.
Σέβεται το τεκμήριο αθωότητας—όχι ως τυπικότητα, αλλά ως θεμέλιο της δικαιοσύνης.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η κατάρρευση αυτού του θεμελίου.
Όταν ο δημόσιος διάλογος μετατρέπεται σε ύβρεις και δολοφονία χαρακτήρα, δεν ενισχύεται η δημοκρατία—αποδυναμώνεται. Η απόδειξη αντικαθίσταται από τον θόρυβο και η δικαιοσύνη από το θέαμα.
Και όσοι συμμετέχουν σε αυτό, ας αναρωτηθούν:
Αν σήμερα κάποιος καταδικάζεται τόσο εύκολα, ποιος θα είναι ο επόμενος αύριο;
Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι ένα πρόσωπο.
Είναι το αν μια χώρα μπορεί να διακρίνει μεταξύ δικαιοσύνης και θεάματος.
Μεταξύ αλήθειας και χειραγώγησης.
Χιλιάδες πολίτες παρακολουθούν. Καταλαβαίνουν. Δεν αποδέχονται το αφήγημα.
Γιατί αυτό είναι μεγαλύτερο από ένα όνομα.
Είναι το αν μια χώρα τιμωρεί όσους μιλούν ή αν προστατεύει την ακεραιότητα των θεσμών της.
Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται σε τηλεοπτικά πάνελ.
Δεν βασίζεται σε «πηγές», ψιθύρους ή επιλεκτικές διαρροές.
Και όσοι σήμερα παριστάνουν τους δικαστές, αύριο θα κριθούν.
Η αλήθεια δεν φοβάται τον έλεγχο.
Αλλά κάποιοι φοβούνται την αλήθεια.
Και φαίνεται.
Αυτό δεν θα περάσει απαρατήρητο.