Επανέρχεται ο επικεφαλής του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου του ΔΗΣΥ, Μιχάλης Ιωαννίδης. Σε ανάρτηση του στο X αναφέρει πως «η απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να αποσύρει τον εαυτό της από την κούρσα ήταν γενναία ενώπιον μιας ασύμμετρης απειλής για το κόμμα».
Τονίζει ότι από την Πέμπτη το απόγευμα, αυτή η απειλή δεν υπάρχει πλέον, διότι με αυτόν τον τρόπο δέσμευσε τον συγκεκριμένο ανθυποψήφιό της να κατέλθει εντός κόμματος και να δεχτεί την τελική ετυμηγορία των μελών.
Αυτούσια η ανάρτηση του
Απαντώ με μία ανάρτηση προς εξοικονόμηση χρόνου: Ευχαριστώ όσους είχαν το σθένος να τοποθετηθούν δημόσια ή να μου αποστείλουν προσωπικό μήνυμα για τις πρόσφατες παρεμβάσεις μου.
Προς τους υπόλοιπους, αλλά κυρίως προς όσους καλόπιστα διαφωνούν: Για να υπάρξει ενότητα θα πρέπει να γραφτούν και να συζητηθούν τα γεγονότα σωστά και όχι να είμαστε άφωνοι στα αυτονόητα. Η απόφαση της Αννίτας Δημητρίου να αποσύρει τον εαυτό της από την κούρσα ήταν γενναία ενώπιον μιας ασύμμετρης απειλής για το κόμμα (όχι για την ίδια). Γιατί; Μέχρι την Πέμπτη το πρωί τα μέλη της παράταξης και η κοινωνία γενικότερα δεν γνώριζαν αν ένας εκ των διεκδικητών του χρίσματος θα έμπαινε στη μάχη μέσα από τις διαδικασίες του κόμματος ή κατευθείαν εκτός κόμματος ως ανεξάρτητος. Παρά τις εκκλήσεις 2 εβδομάδων, από συνεργάτες, φίλους, την ηγεσία κ.α., επιλέχθηκε από τον εν λόγω υποψήφιο να μην ξεκαθαρίζει το ζήτημα αυτό. Αν γινόταν αυτό που αφέθηκε να νοηθεί, ο εν λόγω υποψήφιος θα ματαίωνε κάθε προοπτική διεκδίκησης της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον ΔΗΣΥ διχάζοντας την παράταξη.
Από την Πέμπτη το απόγευμα, μετά την απόφαση της Προέδρου να αποσυρθεί, αυτή η απειλή δεν υπάρχει πλέον, διότι με αυτόν τον τρόπο δέσμευσε τον συγκεκριμένο ανθυποψήφιό της να κατέλθει εντός κόμματος και να δεχτεί την τελική ετυμηγορία των μελών. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πράξης της Προέδρου ως προς την ενότητα του κόμματος, με προσωπικό δικό της κόστος.
Η γενναιότητα της Προέδρου έγκειται στην επιλογή του δρόμου με το μεγαλύτερο προσωπικό πολιτικό κόστος και τη λιγότερη βλάβη για την παράταξη, ανάμεσα στις δύο κακές επιλογές που απέμειναν στο κόμμα. Αυτά είναι αδιαμφισβήτητα γεγονότα και λυπάμαι που κάποιοι προσπαθούν να τα παρουσιάσουν ως δικό μου ή και υποκινούμενο “αφήγημα”. Αφηγήματα δεν υπηρέτησα ποτέ για κανέναν και δεν θα αρχίσω να υπηρετώ στα 50 μου χρόνια. Γεγονότα θα καταγράφω, όσο και αν ενοχλούν. Επίσης λυπάμαι που ορισμένοι αποδίδουν δήθεν σκοπιμότητα στην ανάδειξη του συγκεκριμένου ιστορικού και λυπηρού για το κόμμα μας γεγονότος.
