Παιδεία ώρα μηδέν. Ακούει κανείς;

• Η απαγωγή των δύο παιδιών μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας

Η απαγωγή των δύο παιδιών, πέραν του ανθρωπιστικού προσώπου της κοινωνίας μας, ανέδειξε και τα πολλά προβλήματα που έχουμε ως χώρα και τα οποία συνήθως κρύβουμε κάτω από το χαλί.

Αυτό που έγινε με τα δύο παιδιά, μπορεί να συμβαίνει σε μεγάλες και απρόσωπες κοινωνίες, όπως οι ΗΠΑ κ.ά., όμως για την Κύπρο είναι πρωτοφανές γεγονός. Σε μια μικρή χώρα, που όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας είναι πολύ τραβηγμένο να απαγάγονται μαθητές από τα σχολεία από αγνώστους. Είναι μεγάλη διαστροφή για κάποιον να απαγάγει παιδιά για να ζητήσει λύτρα!

Όμως, το θέμα δεν είναι η εκδήλωση του συγκεκριμένου περιστατικού, αλλά τα αίτια του. Γιατί συνέβη αυτό; Πως, ένας νέος άνθρωπος ξυπνά ένα πρωί και απαγάγει παιδιά πιστεύοντας ότι θα λύσει τα οικονομικά προβλήματα του; Γιατί, τα σχολεία δεν έχουν τους απαραίτητους μηχανισμούς προστασίας και ασφάλειας των μαθητών; Πως οι γονείς θα νοιώθουν ασφάλεια στέλλοντας τα παιδιά τους στο σχολείο;

Είναι φανερόν ότι ανεξάρτητα από την αναστάτωση στα σχολεία, λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών, έχουμε τεράστιο πρόβλημα στον τομέα της παιδείας. Υπάρχουν ελλείψεις, παραλείψεις, αδυναμίες και πολλά άλλα που ναρκοθετούν την ομαλή λειτουργία της εκπαίδευσης. Το περιστατικό με την απαγωγή των παιδιών, έδειξε ότι η παιδεία μας πέραν των χαμηλών μαθησιακών επιδόσεων, έχει κι άλλα σοβαρά προβλήματα, όπως οργανωτικά, λειτουργικά και δομικά.

Όλα τα προβλήματα μαζί, δείχνουν ότι ο τομέας της παιδείας δεν χρήζει μόνο μιας βαθιάς εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, αλλά χρειάζεται επειγόντος ένα γενικό «λίφτινγκ» από την αρχή μέχρι το τέλος. Θα πρέπει να αλλάξουν όλα και μάλιστα σύντομα.

Αν το Υπουργείο Παιδείας και οι εκπαιδευτικοί που έχασαν 3 – 4 μήνες συζητώντας για συνδικαλιστικά θέματα, εστίαζαν την προσοχή τους στο πως να αλλάξουν τις δομές και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος, θα πρόσφεραν περισσότερα στον τόπο. Η προσπάθεια τους θα ήταν πιο ουσιαστική.

Δυστυχώς, όμως, στην Κύπρο μάθαμε να διυλίζουμε τον κώνωπα και να καταπίνουμε την κάμηλο. Πάντα, έχουμε στραμμένα τα μάτια εκεί που δεν πρέπει. Δεν βλέπουμε πέραν από τη μύτη μας.

Τώρα, που απήχθησαν δύο παιδιά, όλοι έκαναν πισινή. Μέχρι και η πολύμηνη διαφορά Υπουργείου Παιδείας και εκπαιδευτικών βρήκε λύση!

Όμως, φοβόμαστε ότι και πάλι πάμε για μπαλώματα. Σε λίγες μέρες θα ξεχαστεί η απαγωγή των μαθητών και όλοι θα ασχολούνται με τα καθημερινά τους. Πάλι θα ξεχαστεί η ανάγκη για αναμόρφωση της παιδείας σ’ όλο το φάσμα της. Πάλι θα μπουν στο συρτάρι τα θέματα ασφάλειας των μαθητών, αντιμετώπισης των εξωσχολικών, βελτίωσης της λειτουργίας των σχολείων. Πάλι, οι διεστραμμένοι, τα βαποράκια ναρκωτικών, οι προβληματικοί θα γυροφέρνουν έξω από τις αυλές των σχολείων μας.

Νομίζουμε ότι τώρα που τα βρήκαν Υπουργείο Παιδείας και εκπαιδευτικοί στα οικονομικά, είναι η ώρα να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο συζήτησης για την καλύτερη οργάνωση και λειτουργία των σχολείων μας.

Σ’ αυτή τη συζήτηση θα πρέπει να εμπλακούν όλοι οι συναρμόδιοι φορείς για να βρεθούν πραγματικές λύσεις. Η παιδεία έχει φτάσει στην ώρα μηδέν. Έχει ανάγκη από πλήρη αναμόρφωση και το φωνάζει καθημερινά. Ακούει κανείς;

Ιωσήφ Ιωσήφ

TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ