Για να αποφύγουμε ένα νέο Μνημόνιο

 

  • Κράτος και επιχειρήσεις να πάρουν έγκαιρα μέτρα για να αποφευχθούν νέες περιπέτειες

 

Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία άρχισαν να αποκτούν ονοματεπώνυμο και να αποτυπώνονται σε πραγματικούς αριθμούς. Για όσον καιρό μιλούσαμε για γενικές επιπτώσεις και προβλεπόμενες ζημιές, όλοι αντιμετωπίζαμε το πρόβλημα κάπως επιφανειακά. Τώρα, όμως, που το μέγεθος της ύφεσης υπολογίζεται σε 7.7% του ΑΕΠ, το ύψος της ανεργίας σε διψήφιο αριθμό, το δημόσιο χρέος, πάνω από το 110% του ΑΕΠ και η δημοσιονομική "τρύπα" που άνοιξε σε 5,5 δισ. ευρώ, αρχίσαμε όλοι να συνειδητοποιούμε ότι  τα πράγματα δεν είναι καλά.

Αν αναλογιστούμε, μάλιστα ότι το 2013 υποχρεωθήκαμε να ενταχθούμε σε Μνημόνιο για να καλύψουμε ανάγκες 7,5 δισ. ευρώ, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε μακριά από μια νέα επιτήρηση. Απλώς, αυτή τη φορά, μάλλον δεν θα μας την επιβάλλουν οι Βρυξέλλες (αφού χαλάρωσε και η ΕΕ λόγω της διεθνούς έκτασης των επιπτώσεων), αλλά θα αναγκαστούμε να το κάνουμε  μόνοι μας, λόγω των οικονομικών δεδομένων.

Είναι φανερόν ότι αυτό που έγινε, δηλαδή να καθόμαστε και να μας συντηρά το κράτος, δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ. Ούτε οι πόροι, ούτε οι δυνατότητες των Κρατικών Ταμείων είναι απεριόριστες. Αντίθετα, λόγω πολλών άλλων αναγκών, θα λέγαμε ότι το μαξιλάρι που δημιουργήσαμε πριν τον κορωνοϊό, το χρειαζόμασταν για άλλους πιο παραγωγικούς σκοπούς.

Εν πάση περίπτωσει, τώρα, βρισκόμαστε ενώπιον νέων δεδομένων που δείχνουν και είναι πολύ δύσκολα. Ειδικά, μετά τις διακοπές του καλοκαιριού που θα σταματήσει η οικονομική στήριξη του κράτους, ο καθένας μας θα πρέπει να κολυμπήσει με τις δικές του δυνάμεις και τα δικά του σωσίβια.

Για να είμαστε ειλικρινείς επιχειρήσεις θα βάλουν "λουκέτο", η ανεργία θα εκτοξευθεί και το δημόσιο θα βρεθεί σε πολλές δυσκολίες. Άρα, η επόμενη μέρα της πανδημίας, θα μας βρει σε ευάλωτη θέση. Όαση σ΄ αυτό το νέο αρνητικό περιβάλλον είναι η οικονομική στήριξη από την Ευρώπη και η καλύτερη θέση που βρίσκονται οι τράπεζες μας, σε σχέση με το 2013. Αυτά τα δύο στοιχεία μπορούν να σώσουν την παρτίδα, αν και εμείς οι ίδιοι κινηθούμε σοβαρά και υπεύθυνα.

Όσον αφορά το κράτος, θα πρέπει πέραν των εγκυκλίων του για συγκράτηση  λειτουργικών δαπανών, ν΄ αρχίσει να σκέφτεται και τη μείωση ανελαστικών δαπανών, όπως είναι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και άλλες.

Δεν γίνεται στον ιδιωτικό τομέα να γίνεται κατακερματισμός μισθών και ωφελημάτων και στο δημόσιο να … βρέχει ευρώ.  

Από την πλευρά τους οι επιχειρήσεις θα πρέπει να ξαναδούν το μοντέλο τους, τα έσοδα και τα έξοδα τους και να επανασχεδιάσουν την επόμενη μέρα.

Το λίπος, που πάντα δημιουργείται σε περιόδους ανάπτυξης και ευημερίας, θα πρέπει να κοπεί. Επιβάλλεται να μειώσουν το κόστος λειτουργίας τους, να αξιοποιήσουν τη σύγχρονη τεχνολογία, να καταστούν πιο ανταγωνιστικές και πιο παραγωγικές.

Χωρίς επιβολή από κανέναν, λοιπόν, ας πάρουμε έγκαιρα τα αναγκαία μέτρα για να μπορέσουμε σύντομα να ξαναβγούμε στο ξέφωτο της ανάπτυξης. Αν ολιγωρήσουμε ή αν υποτιμήσουμε τα επερχόμενα, τότε θα βρεθούμε σε πολύ δύσκολη στενωπό.

Και τότε, ίσως θα είναι αναπόφευκτο να αυτοενταχθούμε σε Μνημόνιο νέας λιτότητας και περισυλλογής…

Ιωσήφ Ιωσήφ

TAGS:
Print Friendly and PDF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ